نقش واسطه‌ای خودتوسعه‌ای در رابطۀ خودآگاهی و عملکرد شغلی

Abstract

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش واسطه‌ای خودتوسعه‌ای در رابطة خودآگاهی و عملکرد شغلی صورت گرفت. روش پژوهش توصیفی ـ همبستگی و روش تحلیل مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعة پژوهش کارکنان مدارس دولتی ناحیة 1 شهرری به تعداد 2200 نفر بود که با استفاده از فرمول نمونه‌گیری کوکران و روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای با اختصاص متناسب 150 پرسشنامة معتبر جمع‌آوری شد. از پرسشنامه‌های خودآگاهی مقیمی (1390) با پایایی 85_/0=α، خودتوسعه‌ای ابیلی و مزاری (1393) با پایایی 87_/0=α، و عملکرد شغلی بیرن و همکارانش (2005) و کونوی (1999) با پایایی 87_/0=α استفاده شد. بررسی مدل پژوهش نشان از برازش مناسب آن با داده‌ها داشت. بر این اساس، خودآگاهی بر خودتوسعه‌ای (76_/0=γ) و خودتوسعه‌ای بر عملکرد شغلی <strong>(57_/0=</strong>β<strong>)</strong> تأثیرگذار است. همچنین خودآگاهی با میانجی‌گری خودتوسعه‌ای بر عملکرد شغلی (38_/0=γ) تأثیرگذار است. نهایتاً، خودآگاهی به‌ طور مستقیم بر عملکرد شغلی (49_/0=γ) تأثیرگذار است. به طور خلاصه، می‌توان گفت خودآگاهی با تأثیر بر خودتوسعه‌ای عملکرد شغلی بهتری را به ارمغان خواهد آورد.