جمالزاده و راوی چند چهره

Abstract

از میان مجموعه داستان‌‌های <em>کهنه و نو</em> محمد‌علی<br />جمالزاده، داستان «نمک گندیده» از نظر روایی و شیوة به‌کار‌گیری راوی، از ویژگی‌های<br />خاصی برخوردار است که با بهره‌گیری از نظریه‌های دو نظریه‌پرداز روایت‌گری، ژنت و<br />وارهول، این ویژگی‌ها قابل بررسی و مطالعة بیشتر است. با توجه به‌ معیارهای ارائه<br />شده توسط ژنت، راوی چند چهرة «نمک گندیده»، آنقدر <br />تغییر سطح و فاصله می‌دهد که به گزارة وارهول و با توجه به ‌معیار‌های او،<br />جنسیت راوی هم تغییر می‌کند. در جایی صدای راوی زنانه و بخشی دیگر مردانه است و چنین<br />به‌ نظر می‌رسد که علاوه بر جمالزاده، بخشی از داستان هم، توسط نویسنده‌ای زن<br />نگاشته شده، این در حالی است که می‌دانیم «نمک گندیده» را جمالزاده نگاشته است که<br />با بررسی بیشتر، هدف نویسنده از به‌‌کار گیری این دو نوع متفاوت از راوی مشخص می‌شود.