روشن رحمانی و مردم‌شناسی ایرانی

Abstract

روشن رحمانی از فولکلورشناسان برجستۀ تاجیکستان است که بخش زیادی از عمر خود را به آموزش و بررسی ایجادیات شفاهی مردم اختصاص داده است. این مقاله با هدف معرفی این دانشمند تاجیک به نگارش درآمده و در پایان فهرستی از آثار وی ارائه شده است. روشن رحمانی در سال ۱۹۸۰م به‌همراه گروهی از استادان و کارمندان دانشگاه ملی تاجیکستان در سمت مترجم به دانشگاه کابل رفت و در آنجا به گردآوری، تحقیق و بررسی ایجادیات شفاهی مردم دری‌زبان افغانستان مشغول شد و کتاب‌هایی در این زمینه به رشتۀ تحریر درآورد. خدمت ارزندۀ دیگر او در آن سال‌ها برگردان کتاب <em>تاجیکان </em>علامه باباجان غفوراف از خط سیریلیک به خط نیاکان بود که ملت تاجیک را به خودشناسی و خودآگاهی و وحدت ملی راهنمایی می‌کرد. او پس از بازگشت به تاجیکستان فعالیتش را در دانشگاه ملی تاجیکستان ادامه داد و برای جمع‌بندی کارهای علمی خود به بخش ایران‌شناسی دانشگاه لاماسوف مسکو اعزام شد. رحمانی بیش از سی سال است که به گردآوری مواد فولکلوری مشغول است و دارای 20 کتاب و بیش از ۳۰۰ مقالۀ علمی در این زمینه است. رحمانی فولکلور ایرانی و تاجیک را از طریق سمپوزیوم و کنفرانس به جهانیان معرفی می‌کند و چندین گفت‌و‌گوی او با با ایران‌شناسان مشهور دنیا مثل ریچارد فرای، اولریش مارزولف، حسن عابدی و... به طبع رسیده است. در سال ۲۰۰۳م کتاب<em> تاریخ گردآوری، نشر و پژوهش افسانه‌های مردم فارسی‌زبان</em> روشن رحمانی در ایران سزاوار دریافت جایزۀ بین‌المللی پژوهش سال شد.