آلبرت خروموف و میخائیل اندری‌اف، دو ایران‌شناس برجسته

Abstract

این مقاله با هدف معرفی دو ایران‌شناس برجسته، آلبرت خروموف و میخائیل اندری‌اف، و آثار آن‌ها به نگارش درآمده است. آلبرت خروموف (۱۹۳۰-۱۹۸۷م) در نوگراد روسیه دیده به جهان گشود و بعد از اتمام تحصیلات به شهر دوشنبه آمد و تمام عمر خود را صرف پژوهش در گروه زبان‌های ایرانی کرد. عمدۀ فعالیت‌های خروموف پژوهش در زبان‌ها و گویش‌های ایرانی ازجمله یغنابی و سغدی، زبان‌ها و گویش‌های پامیر، زبان‌های شرقی ایرانی، گویش‌های تاجیکی، زبان‌شناسی تاریخی- تطبیقی، فرهنگ مردمی و... بود. خروموف تقریباً در تمام بخش‌های فیلولوژی ایرانی دست داشته و دربارۀ آن‌ها اظهارنظر کرده است. میخائیل اندری‌اف (۱۸۸۹-۱۹۴۸م) در تاشکند به دنیا آمد. از همان خردسالی مجذوب زبان‌های ملت‌های آسیای مرکزی شد و بعدها به آموزش زبان‌های فارسی، عربی و ترکی روی آورد. در سال ۱۹۲۵م عضو مؤسسه‌ای به نام «جمعیت آموزش تاجیکستان و خلق‌های ایرانی خارج از آن» شد که هدفش تحقیق گسترده در زمینۀ تاریخ، فرهنگ، زبان و تمدن تاجیکان و اقوام ایرانی بود. از اندری‌اف مقاله‌ها و کتاب‌های زیادی در زمینۀ لهجه‌شناسی، باستان‌شناسی، مردم‌شناسی، جغرافی، تاریخ، هنر و... باقی مانده است. یکی از اثرهای بسیار مهم او کتاب <em>تاجیکان وادی خوف </em>(در دو جلد) است که پس از فوتش منتشر شد.