نقش خوش بینی در پیش گیری از اضطراب

Abstract

مقاله حاضر برای کشف رابطه بین اضطراب و خوش بینی و مقایسه ابعاد خوش بینی در منابع دینی و روان شناسی، به محورهای مفهوم شناسی، مقایسه، مؤلفه های و عوامل خوش بینی و رابطه آن با اضطراب می پردازد. خوش بینی از 4 بعد در منابع دینی و روان شناسی مقایسه شده است. .1 در منابع دینی از خوش بینی در محیط فاسد منع شده است که تحقیقات روان شناسی آن را نادیده گرفته اند. .2 به نقش خداوند به عنوان تکیه گاه بزرگ خوش بینی در روان شناسی علمی توجه نشده است. .3 روان شناسی، خوش بینی را تنها در ارتباط با متغیرهای مادی مورد مطالعه قرار داده است در حالی که که در منابع دینی رابطه خوش بینی با متغیرهای معنوی عبادت، ایمان و ... نیز مطرح شده است. .4 ایجاد خوش بینی به صورت فعال در روان شناسی و دین مطرح شده و یافته های روان شناسی در این زمینه با آموزه های دینی همسویند. تداوم، فراگیری و شخصی سازی مؤلفه های خوش بینی هستند. تداوم: بدبین ها، رخدادهای منفی و خوش بین ها، رویدادهای مثبت را دایمی می دانند. فراگیری: بدبین ها، شکست ها و خوش بین ها، موفقیت ها را فراگیر می دانند. شخصی سازی: بدبین ها، شکست ها را بیرونی و خوش بین ها، آنها را درونی و منسوب به توانایی تبیین می کنند. وراثت و یادگیری عوامل خوش بینی هستند. تحقیقات نشان داده اند که والدین خوش بین، فرزندان خوش بین دارند و نمرات خوش بینی دوقلوها بسیار شبیه اند. در بخش یادگیری، کودکان سبک تبیین خوش بینانه را از مربیان و والدین خود می آموزند.