مفاهیم نقش ملی و تحلیل سیاست خارجی؛ سیاست خارجی ایران در قبال اسرائیل در فاصلۀ سال های 1332-1327

Abstract

<em>شناخت «رفتار سیاست خارجی» راهی است به</em><em>‌</em><em>سوی فهم مسائل عملی در عرصۀ روابط بین</em><em>‌</em><em>الملل. در این زمینه، پژوهش پیش</em><em>‌</em><em>رو بر آن است تا </em><em>در چارچوب </em><em>نظریۀ</em><em> «نقش سیاست خارجی»، تبیین نوینی از چرایی و چگونگی تغییر رفتار ایران در قبال اسرائیل، در دو مقطع تاریخی 1330-1327 و 1332-1330 ارائه </em><em>‌</em><em>دهد. دولت «محمد</em><em>‌</em><em>ساعد مراغه</em><em>‌</em><em>ای» در سال 1328 اسرائیل را به</em><em>‌</em><em>صورت دوفاکتو به رسمیت شناخت، اما دولت «محمد مصدق» در سال 1330کنسولگری ایران در بیت</em><em>‌</em><em>المقدس را تعطیل کرد. سؤال اصلی پژوهش چرایی این تغییر رفتار است؟ فرضیۀ پژوهش در پاسخ به این پرسش، متأثر از فرضیۀ اصلی نظریۀ نقش، تغییر رفتار ایران در مواجهه با اسرائیل را ناشی از دگرگونی مفاهیم نقش ملی سیاستگذاران ایرانی می</em><em>‌</em><em>داند. برای تبیین این فرضیه توالی علّی رویدادهای تاریخی</em><em>‌</em><em>ای بررسی می</em><em>‌</em><em>شود که مفاهیم نقش ملی سیاستگذاران ایرانی در قبال اسرائیل را شکل دادند.</em>