یک مدل جامع مرکب برای آموزش معماری: تلفیقی از محیط‌های یادگیری حضوری و مجازی

Abstract

امروزه توجه روز افزونی به رویکرد ساختارگرا در یادگیری و یاددهی به منظور پاسخ گویی به تغییرات و چالش­های پیش روی آموزش عالی وجود دارد. رویکردی که به طور خاص متناسب با آموزش معماری و شیوه یاددهی¹ کارگاه طراحی است. در حالی­که کارگاه­های طراحی، محیط آموزشی ایده­الی برای رشته­های مبتنی بر حل مسأله² هستند،‌ تعداد کمی تحقیق کیفی جامع درباره آنها انجام شده است. این پژوهش با اتخاذ رویکردی جامع و کیفی و کاربرد روش نظریه زمینه­گرا³به این نیاز پاسخ می­دهد. هدف پژوهش، کنکاش در یافتن مزایا و محدودیت­های هر یک از کارگاه­های آموزش طراحی حضوری⁴و مجازی⁵ است تا به ترکیب بهینه یک محیط مرکب⁶ به منظور ایجاد حداکثر زمینه یادگیری، دست یابد. نتیجه اصلی یک مدل مرکب چند بعدی جامع است، که انعطاف پذیری لازم را برای انطباق با محیط­های مختلف و تسهیل یادگیری ساختارگرا⁷ از طریق خود- تعیینی⁸، خود- تدبیری⁹، و شخصی سازی محیط یادگیری دارد. این مدل مرکب در ترم بهار ۱۳۹۲ در کارگاه طراحی معماری ۳ دانشگاه هنر اصفهان تست شد. نگارنده به عنوان مشاهده­گر فعال در کلیه جلسات حضور داشت و دانشجویان در انتهای ترم به بیان مزایا و محدودیت­های این مدل در قالب مباحثه گروهی پرداختند. دسترسی تمام وقت به کارگاه تحت وب و آرشیو فرآیند طراحی از مزایا، و مشکلات فنی اینترنتی و مشارکت مجازی محدود مهمترین محدودیت­های این تجربه بودند.