نقش شاعران شیعۀ عصر صفوی در انتقال فرهنگ و تمدن ایرانی در شبه قارۀ هند (قرون 9 و 10 هـ/ 16 و 17 م)

Abstract

<strong><em><span style="text-decoration: underline;">هدف:</span></em></strong> تأثیر زبان فارسی در دیگر فرهنگها، از جمله مسائل مهم در حوزۀ مطالعات تمدنی و تأثیر علوم و معارف اسلامی ایرانی است. هدف نوشتار حاضر نیز بررسی نقش شاعران شیعۀ عصر صفوی در ترویج مذهب تشیع و زبان و ادبیات فارسی در شبه قارۀ هند در قرنهای 9 و10 هجری بود. <strong><em><span style="text-decoration: underline;">روش:</span></em></strong> این مقاله با روش اسنادی- تاریخی به بررسی موضوع پرداخت. <strong><em><span style="text-decoration: underline;">یافته‌ها:</span></em></strong> حضور شاعران فارسی‌زبان شیعه در شبه‌قارۀ هند، موجب شد زبان فارسی، زبان رسمی هند در این دوره شود؛ مذهب تشیّع گسترده‌تر شد و حتی پادشاهان و درباریان هندی به فارسی شعر سرودند. <strong><em><span style="text-decoration: underline;">نتیجه‌گیری:</span></em></strong> پادشاهان هند برای آداب و رسوم ایرانیان و زبان فارسی اهمیت ویژه‌ای قائل بودند. از این رو شاعران شیعه، هم برای محکم کردن پایه و اساس شیعه و هم برای گسترش زبان فارسی و تمدن ایرانی به هند مهاجرت کردند؛ به طوری که طالب آملی، معروف‌ترین شاعر در عصر جهانگیر و صائب تبریزی، ملک‌الشعرای دربار شاه‌جهان شد و جهانگیر و همسرش به فارسی شعر سرودند.