تأملی بر تفوق مفهومی « نبأ » بر « خبر » در قرآن کریم

Abstract

بر مبنای جهان بینی توحیدی همۀ اجزای نظام هستی به اقتضای خلقت خود و به طور تکوینی قابلیت های ارتباطی گوناگونی دارند که<br />این قابلیت ها در انسان به دلیل برخورداری از روح به اوج خود می رسد و ظرفیت های ارتباطی مادی و فرامادی بی انتهایی در اختیار او<br />قرار می دهد. در همین حال به دلیل مأموریت و مسئولیتی که بشر به عنوان اشرف مخلوقات دارد علاوه بر هدایت تکوینی - که تمامی<br />موجودات را در برگرفته 2- از هدایت تشریعی نیز بهره مند شده است تا بر مبنای رهنمودهای انبیاء (ع) و کتب آسمانی که سرآمدشان<br />پیامبرمکرّم اسلام(ص) و قرآن کریم است به بهترین نحو ممکن بتواند از عهدة برقراری ارتباطات لازم برای دستیابی به اهداف و انجام<br />وظایف خود برآید. کلام وحی نه تنها چهار عرصۀ ارتباط تکوینی و تشریعی انسان در هستی یعنی ارتباط با خداوند، ارتباط با<br />خویشتن، ارتباط با همنوعان و ارتباط با مخلوقات (محیط زیست و طبیعت) را از نظر دور نداشته و دستورالعمل های جاودانه ای برای<br />آنها ارائه کرده، بلکه در موارد لازم نظر آدمی را به نکات قابل تأمل دیگری در حوزة ارتباطات معطوف ساخته است که از جملۀ آنها<br />است نکته ای که به ویژه در خبرپراکنی های کنونی تدبر در آن برای انسان « خبر » بر « نبأ » تبیین تفوق و برتری ارتباطی- مفهومی واژة<br />گم گشته در آشفته بازار ارتباطات، راهگشا و نجات بخش خواهد بود. آن چه که در این مقاله ملاحظه می شود تأملی بر مفاهیم<br />مترتب بر این دو عبارت ارتباطی از منظر مفسران و لغتنامه نویسان کلام وحی است.