از نظام جسمانه ای تا تعامل تطبیقی؛ نشانه شناسی تجربه در "یک عاشقانۀ آرام " نادر ابراهیمی

Abstract

نشانه‌شناسی تجربه، برآیند چرخش نشانه‌شناسی به سوی دورنمایی پدیدارشناختی است. در این رویکرد، شاهد شکل‌گیری نظام معنایی تطبیق هستیم. در نظام تطبیق، کنش‌ها و ارزش‌های بیرونی و تملّکی جای خود را به ارزش-های درونی، شوشی، لحظه‌ای، عاطفی و ادراکی- حسی می‌دهند. در نظام مزبور کنش‌گر در پی فتح جهان نیست، بلکه به دنبال همایی با جهان و یا به نوعی اهلی‌کردن و درونی کردن کنش و ارزش‌ها جهت ارتباطی نزدیک و درونی شده با آن‌ها است. بنابراین باید نظام کنشی جایگزین نظام شوشی شود تا شرایط تطبیق فراهم گردد. این روند چگونه تحقق می‌یابد؟ براساس این، پرسش بنیادین مقالۀ پیشِ رو این است که در گفتمان مورد بحث، چگونه و در چه شرایطی این ارزش‌ها شکل می‌گیرند. همچنین چگونه می‌توان آن‌ها را در خدمت استعلا و توسعۀ فرهنگی قرار داد. درواقع هدف از مقالۀ پیشِ رو، بررسی شرایط تطبیق و تحقق نظام نشانه‌شناسی تجربه بر مبنای یک عاشقانۀ آرام اثر نادر ابراهیمی است. فرضیۀ اصلی ما در پژوهشِ حاضر این است که در گفتمان مورد بحث، عناصر درگیرِ در تعامل با کسب توانش ادراکی – حسی و در فرایندی جسمانه‌ای توانسته‌اند به تطبیقی متقابل دست یابند. درنتیجۀ چنین تطبیقی است که معناها و ارزش‌ها توسعه می‌یابند و به استعلا می‌رسند. گفتمان مورد نظر توانسته شرایط و الزامات تحقق نظام معنایی تطبیق را تبیین کند.