تحلیلی بر نقش اسکان عشایر در روستاهای مستقر در نقاط مرزی، بر تأمین امنیت استان سیستان و بلوچستان

Abstract

ساماندهی و اسکان عشایر در ایران، از دهه‌های گذشته به‌منظور توسعه‌بخشی و عمران جامعه عشایری، محرومیت‌زدایی و خدمات‌رسانی بهتر به این جامعه و همچنین ایجاد امنیت پایدار و بادوام در نواحی محل تردد و سکونت آنان انجام گرفته است. در استان سیستان و بلوچستان نیز انجام این راهبرد از دهه‌های گذشته اجرا شده است. این مقاله تحقیقی سعی نموده با روشی علمی و با استفاده از داده‌های حاصل از پیمایش تأثیر اسکان عشایر در روستاهای مستقر در نقاط مرزی را بر تأمین امنیت استان بررسی نماید. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و روش انجام، توصیفی – تحلیلی بوده که به‌صورت میدانی انجام شده است. جامعه‌ی آماری را دو گروه تشکیل می‌دهند. گروه اول شامل کلیه‌ی صاحب‌نظران و مسئولین شاغل در مناصب امنیتی، اطلاعاتی، انتظامی و تقنینی استان سیستان و بلوچستان با مدرک کارشناسی ارشد و دکتری که در مقوله‌ی امنیت سطح استان از اطلاعات و تجارب کافی برخوردار بودند؛ می‌باشند برای حجم نمونه تعداد 118 نفر از این افراد با استفاده از روش هدفمند تعیین گردیده‌اند. گروه دوم حاضر در جامعه آماری تحقیق، عشایر اسکان یافته در کانون‌های اسکان عشایری می‌باشند که از مجموع خانوارهای اسکان یافته (5198 خانوار با جمعیتی معادل 45718 نفر) 361 خانوار (سرپرست خانوار) با استفاده از جدول مورگان به‌عنوان حجم نمونه تعیین گردید. ابزار پژوهش، پرسشنامه محقق ساخته می‌باشد که روایی آن با استفاده از روایی صوری و پایایی ابزار با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبه و به تأیید رسید. آلفای کرونباخ محاسبه شده نشان داد کلیه شاخص‌ها دارای پایایی بالاتر از 7/0 می‌باشند که این امر مبین پایایی مناسب ابزار تحقیق بوده است. یافته‌ها و نتایج تحقیق نشان داد که اسکان عشایر بر کلیه ابعاد امنیت (امنیت اقتصادی، امنیت اجتماعی – فرهنگی، امنیت سیاسی، امنیت نظامی - انتظامی) دارای تأثیر مثبت و معناداری می‌باشد.