تقابل واکداری-بیواکی در گفتار فارسی‌زبانان انگلیسی‌آموز

Abstract

مقاله حاضر به مطالعه آوایی تقابل واکداری- بیواکی در گفتار فارسی زبانان انگلیسی­ آموز به‌عنوان زبان خارجی می ­پردازد. برای منظور در یک آزمایش تولیدی، نقش پارامتر آوایی وی‌اُتی در ایجاد تمایز تولیدی بین انفجاری‌های واکدار و بیواک انگلیسی در گفتار فارسی زبانان انگلیسی‌آموز مورد بررسی قرار گرفت. با بررسی الگوی توزیع مقادیر وی‌اُتیِ انفجاری ­های واکدار و بیواک در جایگاه­ های واجی مختلف به این نتیجه رسیدیم که فارسی ­زبانان انگلیسی‌آموز همانند گویش وران بومی زبان انگلیسی، انفجاری‌های بیواک انگلیسی را در جایگاه­های آغاز کلمه و آغاز هجا (بین دو واکه) با پس‌اُفت زیاد (به‌صورت مقوله بیواک دمیده) و انفجاری‌های واکدار این زبان را در جایگاه آغاز کلمه با پس‌اُفت کم (بیواک نادمیده) و در جایگاه آغاز هجا (بین دو واکه) با پیش‌اُفت زیاد (کاملاً واکدار) می­ کنند. اما آن ها انفجاری‌های بیواک انگلیسی را در جایگاه بعد از سایشی /s/، بر خلاف بومی ­زبانان انگلیسی، با مقادیر وی‌اُ‌تی مثبت زیاد تولید می‌کنند. درباره علت این مسئله این‌گونه توضیح دادیم که در حالی که گویش وران بومی ­زبان انگلیسی، الگوی ]+گسترده‌ چاکنای[ را به هنگام تولید خوشه­های آغازی SC تنها یک بار آن‌هم در مرکز همخوان سایشی فعال می­ کنند طوری‌که چاکنای همزمان با شروع قطعه رهشِ همخوان انفجاری در وضعیت غیرگسترده قرار می­ گیرد (و در نتیجه همخوان انفجاری به‌صورت نادمیده تولید می ­شود)، فارسی ­زبانان انگلیسی‌آموز از یک الگوی چاکنایی مستقلِ ]+گسترده‌ چاکنای[ برای تولید انفجاری­ های بیواک در SC استفاده می­ کنند تا انفجاری­ ها در این جایگاه با مقادیر وی‌اُ‌تی مثبت زیاد (و در نتیجه بیواک دمیده) تظاهر یابند.