بوم‌شناسی بزهکاری کودکان و نوجوانان در استان تهران

Abstract

پژوهش‌های بوم‌شناسان نشان‌دهندة میزان بالای جرایم در برخی از نواحی شهری است. به دیگر سخن در برخی از حوزه‌های شهری که با مؤلفه‌هایی همچون طراحی محیط خاص خود، فقر ساکنین، تراکم جمعیت، درصد بالای مهاجرین ساکن آن‌ها و مشخصات اجتماعی و اقتصادی دیگر شناخته می‌شوند، آمار بالای بزهکاری را نشان می‌دهند. این پژوهش با تکیه بر نظریه‌های بی‌سازمانی اجتماعی و بوم‌شناسی بزهکاری به بررسی محل زندگی نمونه‌ای از کودکان و نوجوانان بزهکار در کانون اصلاح تربیت تهران می‌پردازد. مهم‌ترین سؤال این پژوهش این است که آیا بین نابسامانی محله‌ای که کودکان و نوجوانان در آن زندگی می‌کنند و بزهکاری آن‌ها رابطه‌ای وجود دارد؟ هم‌چنین این پژوهش به بررسی مؤلفه‌های نابسامانی اجتماعی در محله‌های جرم‌خیز استان تهران می‌پردازد. به‌این منظور در این تحقیق از روش‌های مطالعات کتابخانه‌ای و پژوهش‌های میدانی استفاده شده است. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ای محقق ساخته است که بر روی نمونه‌های پژوهش که 106 نفر از کودکان و نوجوانان بزهکار در کانون اصلاح و تربیت تهران بودند اجرا شد. این یافته‌ها با استفاده از روش‌های آماری توصیفی و تحلیلی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌های این پژوهش بسیاری از نتایجی را که بوم‌شناسان در بررسی‌های محله‌های جرم‌خیز به آن دست‌یافته بود، تأیید می‌نماید. یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد، اکثر کودکان و نوجوانان بزهکار در محله‌های نابسامان و جرم‌خیز و در خانه‌های غیراستاندارد زندگی می‌کنند و دارای دوستانی هستند که به کارهای خلاف گرایش دارند. بیش‌تر آن‌ها عضو گروه‌های بزهکاری هستند و کنترل اجتماعی رسمی و غیررسمی در محله‌های آن‌ها ضعیف است.