تحلیل گفتمانی وحدت شیعه/ سنی

Abstract

<strong>مسئلۀ تقریب (در بین نخبگان شیعه و سنی) و وحدت (در بین پیروان دو مذهب) از دیدگاه‏های مختلف قابل بررسی به‌نظر می‏رسد؛ ولی ظاهراً تا کنون، از نظرگاه تحلیل گفتمانی به آن پرداخته نشده است. مدعای مقاله این است که اگر این موضوع با بصیرت گفتمانی تحلیل شود، نتایجی جدید و عمیق به‌همراه خواهد داشت. غرض از «بصیرت گفتمانی» به جای «روش گفتمانی»، رهایی از برخی استلزامات روش‏های پسا‏مدرن و گفتمانی است. ذات دین با جوهرستیزی و ناذات‌گرایی روش‏های پسا‏مدرن سازگاری ندارد. هر چند التزام به کاربرد یک روش، مقتضی پایبندی به لوازم آن روش است؛ اما اتخاذ بصیرت‏هایی از یک روش، ضرورتاً به‌معنای پذیرش همۀ پیش‏فرض‏ها، اصول و پیامدهای آن نیست. در این مقاله، می‌کوشیم در راستای تأکید بر ضرورت وحدت جهان تشیع و تسنن، از برخی مفاهیم و اصول روش تحلیل گفتمانی (با تأکید بر لاکلا و موف) بهره بریم. به‌نظر می‏رسد اگر مسئلۀ وحدت، با بصیرت گفتمانی تحلیل شود، بسیاری از غیریت‌های سازمای‏های شیعه / سنی به شرایط ویژه اختصاص می‏یابد و راهی نو برای هم‌زبانی این دو مذهب در دنیای مدرن فراهم می‏شود.</strong>