تعیین سلامت بافت عضلانی ماهی کفال طلایی (Liza aurata) به ماده رادیواکتیو سزیم-137 در سواحل جنوبی دریای خزر

Abstract

سزیم-137 (Cs-137) یکی از خطرناک­ترین رادیونوکلئیدهای شکافت هسته U-235 با نیمه عمر حدود 30/17 سال می باشد. حادثه چرنوبیل و آلودگی­های وسیع مواد پرتوزا خصوصاً Cs-137 و نزدیک بودن ایران به محل حادثه، بر اهمیت مطالعه آثار ریزش های جوی و اندازه گیری سزیم رادیواکتیو در محیط زیست و نیز موجودات زنده افزوده­است. هدف از این مطالعه، بررسی سلامت ماهی کفال طلایی (<em>Liza aurata</em>) با توجه به آلودگی احتمالی بافت عضلانی آن به ماده رادیواکتیو سزیم-137 در منطقه مرکزی جنوب دریای خزر در سال 1387 می­باشد. در این تحقیق تعداد 60 قطعه ماهی کفال طلایی از صیدگاه­های استان مازندران (در منطقه مرکزی سواحل جنوبی دریای خزر) تهیه گردید. غلظت Cs-137 در بافت عضلانی بوسیله دستگاه اسپکترومتر گاما مورد اندازه­گیری قرار گرفت. حد مجاز سزیم-137 در موادغذایی توسط آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) و سازمان بهداشت جهانی WHO) 10) بکرل برکیلوگرم تعیین گردیده است. نتایج این تحقیق نشان داد که میزان سزیم-137 در بافت عضلانی بیش از 90 درصد ماهیان کفال طلائی صید شده کمتر از حد تشخیص دستگاه بود و در بقیه ماهیان در محدوده مجاز و استاندارد قرار داشت. این نتیجه نشان می دهد که ماهیان صید شده در مناطق و زمان نمونه­برداری شده در سواحل جنوبی دریای خزر، دارای آلودگی رادیواکتیو (Cs-137) نبوده و سلامت بافت خوراکی ماهی کفال برای مصرف کنندگان به لحاظ عدم وجود سزیم-137 مورد تایید بوده­است.