ارزیابی عوامل موثر بر اسکان غیر رسمی و راهکارهای ساماندهی حاشیه‌نشینی در ایران

Abstract

رشد شتابان مهاجرت به شهرها و توسعه بی‌قاعده کلان‌شهرها علت اصلی شکل‌گیری مناطق حاشیه‌نشین است. رشد مناطق حاشیه‌نشین نمود بارز فقر شهری و بی‌سازمانی اجتماعی می‌باشند. به‌نحوی‌که امروزه به‌عنوان مهم‌ترین کانون‌های بروز ناهنجاری و جرائم اجتماعی شناخته می‌شوند. امروزه بسیاری از مردم جهان در سکونتگاه‌های نامناسبی زندگی می‌کنند که فاقد امکانات لازم جهت زندگی انسانی هستند این‌گونه مناطق به اسکان غیررسمی شهرت یافته‌اند. تحقیق حاضر در تلاش است تا با شناخت عوامل اصلی و تأثیرگذار بر روند شکل‌گیری مناطق اسکان غیررسمی، جهت حل این مشکل به ارائه راهکارهایی در این زمینه بپردازد. برای انجام این تحقیق از منابع کتابخانه‌ای و همچنین آمار سرشماری‌ها و سایر آمارهای مربوط استفاده شده است. بر اساس یافته‌های تحقیق، پس از انجام اصلاحات ارضی و تغییرات صورت گرفته در ساختار روستاها، روند مهاجرت به سمت شهرها شکل گرفت و در سال‌های بعدی شدت یافت و در همین زمان اولین نطفه‌های سکونتگاه‌های غیررسمی شکل گرفت. به دلیل تمرکز اداری- سیاسی و اقتصادی در مراکز استان‌ها، بزرگترین مناطق اسکان غیررسمی نیز در همین شهرها شکل گرفته است. در پایان به ارائه راهکارهایی جهت حل این مشکل پرداخته شده است.