مقایسه اثر تمرینات پلایومتریک و بی تمرینی آن بر عملکرد عضلات والیبالیست های نخبه ی مرد

Abstract

امروزه اکثر کسانی که در سطح قهرمانی به حرفه مربی­گری مشغولند، به دنبال روش­های نوین در طراحی تمرین ورزشکاران خود هستند که یکی از این نوع تمرینات، تمرینات پلایومتریک (انفجاری) است. پلایومتریک حرکاتی هستند که در آنها چرخه کشش- کوتاه شدن به کار می­رود و حرکت کشش عضله (برون­گرا) بلافاصله به وسیله حرکت کوتاه شدن سریع (درون­گرا) دنبال می­شود. از این رو به جهت تشخیص اثرگذاری این نوع تمرینات بر عملکرد عضلات از تست­های آمادگی جسمانی استاندارد استفاده می­گردد. جامعه آماری این تحقیق 400 والیبالیست از باشگاه­های مختلف در شهرستان سمنان بودند که20 نفر بر اساس آیتم­های قد، وزن، سن و آزمون­های استعدادیابی در والیبال انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه 10 نفره شامل یک گروه کنترل و گروه آزمایش قرار گرفتند به طوری که به گروه کنترل هیچ تمرینی داده نشد و گروه آزمایش هفته­ای 3 جلسه تمرینات استاندارد پلایومتریک اجرا نمودند که در آن عملکرد عضلات (چابکی، استقامت در توان، قدرت عضلات بازشونده پا و توان انفجاری) توسط دستگاه­های دیجیتال قبل آزمون، هقته 4، 8 و 12 (4 هفته بی­تمرینی) ارزیابی شد. نتایج نشان داد که تمرینات پلایومتریک و بی­تمرینی بر استقامت در توان و قدرت عضلات بازشونده پا و توان انفجاری اختلاف معناداری داشت و تاثیرگذار بود و همچنین تمرینات پلایومتریک و بی­تمرینی آن بر چابکی ورزشکاران اختلاف معنی­داری نداشت. با توجه به نتایج حاصل گروه­ها در پس­آزمون نسبت به پیش­آزمون می­توان گفت که تمرینات پلایومتریک و بی­تمرینی به ترتیب بیشترین تغییرات در توان انفجاری با میانگین 9/10 درصد افزایش، استقامت در توان با میانگین 4 درصد افزایش و در عضلات بازشونده پا با میانگین 8/3 درصد افزایش مشاهده گردید، اما در چابکی این نوع تمرینات، تاثیرگذار نبود.