بررسی اثر الاژیک اسید بر اختلالات حرکتی و حافظه ناشی از 6- هیدروکسی دوپامین در موش صحرایی نر

Abstract

ﺑﻴﻤﺎری ﭘﺎرﻛﻴﻨﺴﻮن ﻳﻚ اﺧﺘﻼل ﻧﻮروﭘﺎﺗﻮﻟﻮژﻳﻚ ﺷﺎﻳﻊ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑـﻪ ﻋﻠﺖ دژﻧﺮاﺳﻴﻮن ﻧﻮرون­ﻫﺎی دوﭘﺎﻣینرژﻳﻚ ﺑﺨﺶ ﻣﺘﺮاﻛﻢ ﺟﺴﻢ ﺳﻴﺎه اﻳﺠﺎد ﻣﻲ­ﺷﻮد. استرس اکسیداتیو به عنوان یک عامل اصلی ایجاد این بیماری محسوب می­شود که موجب مرگ نورون­ها می­ شود. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﺻﻴﺖ آنتی­اکسیدانی الاژیک اسید، هدف مطالعه حاضر بررسی اﺛﺮ الاژیک اسید بر اختلالات حرکتی و شناختی در ﻣﺪل حیوانی ﺑﻴﻤﺎری ﭘﺎرﻛﻴﻨﺴﻮن است. چهل سر موش­ صحرایی نر به پنج گروه هشت­تایی تقسیم شدند. به منظور ایجاد مدل حیوانی پارکینسون موش­ها، سم عصبی 6- هیدروکسی دوپامین (6-OHDA) را با دوز 8 میکروگرم در 2 میکرولیتر سالین نرمال دارای 01/0 درصد اسید آسکوربیک را درون هسته میانی- قدامی (MFB) سمت چپ مغز دریافت کردند. گروه­های درمان الاژیک اسید با دوزهای 10، 25 و 50 میلی­گرم بر کیلوگرم را به مدت 14 روز به صورت گاواژ داخل معدی دریافت کردند. یک روز بعد از آخرین گاواژ تست­های حرکتی و حافظه از موش­ها به عمل آمد. الاژیک اسید باعث بهبود اختلالات حرکتی و حافظه ناشی از پارکینسون بویژه در دوز 50 میلی­گرم بر کیلوگرم شد. با توجه به یافته­های حاضر در این پژوهش می­توان پیشنهاد نمود که الاژیک اسید دارای اﺛـﺮ ﺣﻔﺎﻇﺘﻲ در ﺑﺮاﺑـﺮ 6- ﻫﻴﺪروﻛﺴﻲ دوﭘﺎﻣﻴﻦ در ﻣﺪل ﺗﺠﺮﺑﻲ ﺑﻴﻤﺎری ﭘﺎرﻛﻴﻨﺴﻮن اﺳﺖ.