بررسی تاثیر شرایط هایپوکسی بر تکوین رویان های دوسلولی موش نژاد NMRI

Abstract

تکوین رویان در شرایط آزمایشگاهی، وابسته به پارامتر­های متعددی است که از میان آن­ها می­توان به میزان اکسیژن محیط کشت اشاره نمود. کشت رویان در شرایط محیطی با میزان بالای اکسیژن می­تواند منجر به تولید گونه­های فعال اکسیژن شود و در نتیجه آسیب­های احتمالی را برای رویان به همراه داشته باشد. بررسی­های پیشین نشان داده است که مرحله­ی پره­نوکلئوس مرحله­ای حیاتی در نمو رویان می­باشد که نسبت به میزان اکسیژن محیط حساس است و با شروع کشت از مراحل بعدی ممکن است این اثرات مخرب اکسیژن اتمسفری ناپدید ­شود. جهت بررسی دقیق­تر این موضوع، مطالعه حاضر کشت رویان­ها از مرحله­ی دو سلولی تا مرحله­ی بلاستوسیست را مد نظر قرار داده است و کیفیت رویان­ها را در شرایط هایپوکسی (غلظت اکسیژن 5 درصد و اتمسفری (غلظت اکسیژن 20 درصد) با یکدیگر مقایسه می­کند. رویان­های دوسلولی پس از جمع­آوری، به صورت تصادفی در دو گروه هایپوکسی و اتمسفری تقسیم و تا مرحله­ی بلاستوسیست کشت داده شدند. تاثیر غلظت متفاوت اکسیژن بر کیفیت رویان­ها با بررسی نرخ تشکیل بلاستوسیست، میزان خروج رویان از زونا، تعداد کل سلول­ها، نسبت تعداد سلول­های توده­ی داخلی بلاستوسیست به تعداد کل سلول­ها و نرخ لانه­گزینی پس از انتقال رویان ارزیابی گردید. نتایج حاکی از افزایش معنی­دار (05/0p<) در نرخ تشکیل بلاستوسیست (81/78 به 05/73)، خروج از زونا (07/56 به 50/49) و نسبت توده­ی سلولی داخلی به کل سلول­ها در رویان­های گروه هایپوکسی در مقایسه با گروه کنترل (54/0 به 28/0) بود. همچنین نرخ لانه­گزینی پس از انتقال رویان هایپوکسی (20/59) نسبت به گروه کنترل بهبود (05/0p<) یافت (50/29). برخلاف گزارشات پیشین اثرات مخرب اکسیژن موجب سرکوب رشد رویان در تمامی مراحل نمو می­شود و براین نکته تاکید می­کند که شرایط هایپوکسی از نمو رویان بهتر حمایت می­کند.