بررسی عشق سعدی براساس نظریۀ روان‏ درمانگری اگزیستانسیال اروین یالوم

Abstract

گسترش چشم‏گیر مدل‏ها و شبکه‏های ارتباطی؛ همچنین تنوّع نیازهای زیستی و فرهنگی باعث از بین‏رفتن مرزهای قراردادی رشته‏ها و علوم به‏ویژه علوم‏انسانی شده‏است. امروزه باتوجه به افزایش مشکلات روانی و بالارفتن آمار خودکشی، بشر نیازمند روش‏هایی است، تا با استفاده از آن بتواند‏ گنجایش روانی افراد را بالابِبرد. بنابراین برای کمک به نظریه‏سازی در رشته‏هایی چون روان‏درمانی نیاز به بهره‏مندی از علومی نظیر ادبیات هستیم؛ زیرا روان‏درمانی مبتنی بر ادبیات به‏علت وجود آموزه‏های تعلیمی، اخلاقی و دینی، می‏تواند خدمات شایسته‏ای به روان‏درمانگری کند. سعدی متفکّر بزرگی که به‏خاطر بیان، حکمت‏ اخلاقی و مشرب فلسفی خود شهرت جهانی پیداکرده‏است، در آثار خود به بیان ارتباط و معنای واقعی عشق‏ورزی پرداخته‏است. در پژوهش حاضر با روش‏های توصیفی-تحلیلی، مبتنی بر مطالعات میان‏رشته‏ای به بررسی عشق در افکار سعدی با رویکرد روان‏درمانگری اگزیستانسیال یالوم پرداخته‏شده‏است. هدف اصلی پژوهش پاسخ به این سؤال است که سعدی و یالوم چگونه به انسان‏ها کمک‏می‏کنند، تا از طریق عشق و ارتباط با دیگری، با تنهایی اگزیستانسیال خود در زندگی کنار بیایند یا خود را از آن برهانند؟ یافته‏های پژوهش نشان‏می‏دهد، باوجود تفاوت فرهنگی و بُعد زمانی-مکانی، هر دو اندیشمند با زبان و شیوه‏ای تقریباً یکسان به بیان برقراری ارتباط با دیگری از طریق «عشق عاری از نیاز» پرداخته‏اند.