نشانه شناسی مراسم آیینی پیرِ شالیار در منظر فرهنگی هورامان

Abstract

نشانه شناسی مراسم آیینی پیرِ شالیار در منظر فرهنگی هورامان<br /> چکیده <br /> مقدمه<br /> مقاله ی حاضر، پژوهشی میدانی و کتابخانه ای می باشد که به معرفی و بازسازی معنایی مراسم آیینی پیرِ شالیار در منظر فرهنگی هورامان از توابع شهرستان سروآباد واقع در استان کردستان، از منظر نشانه شناسی می پردازد. موضوع مهم در نشانه شناسی، بحث تولید معنا و چگونگی معنادار شدن جهان توسط نظام نشانه هاست. معنا، مفهومی است که یک نشانه بیان گر آن است. <br /> بیان مسئله<br /> در این میان، رسوم، سنت ها و آیین های کهن، به عنوان نشانه/بازنمودی فرهنگی از اندیشه و تفکر انسانی، با منشی نمادین، تفسیری از جهان و جهان بینیِ انسان ارائه می دهند که در جهان معاصر، به واسطه ی سیطره ی ارتباطات مجازی، در حال اضمحلال و فراموشی هستند، و امکان بهره برداری از آن ها در ابعاد گوناگون توسعه در حال از بین رفتن است. <br /> هدف<br /> بر این اساس، هدفِ عمده ی این بررسی، کشف و تدوین دلالت های معنایی مراسم آیینی پیر شالیار و نظام معنایی حاصل از نشانه/بازنمون هایِ نمادین آن است، تا به واسطه آن بتوان گام هایی در جهتِ تسهیل تبادلات فرهنگی و فراهم نمودن زمینه های توسعه در این منطقه برداشت.<br /> روش تحقیق<br /> بدین منظور، پژوهش حاضر، در قالب یک روش کیفی، برای گردآوری اطلاعات از روش مردم نگاری و اسنادی، و برای تجزیه و تحلیل داده های کیفیِ گردآوری شده، از روش نشانه شناسی بهره می برد. <br /> نتیجه گیری<br /> بخش پایانی این مقاله پس از خوانش نشانه شناختی این مراسم در سطوح معنایی مختلف، نشان می دهد که مراسم پیر شالیار، نشانه ای نمادین از باور قومی و جمعی مردم در منظر فرهنگی هورامان است که سطح جدیدی از معانی ضمنی را در برابر مخاطب می گشاید. همچنین، این مراسم از منظر نشانه شناختی، طرح قابل تأویلی از یک آیین عرفانی را روایت می کند که خداپرستی مردم این دیار را در یک انسجام و پیوستگی اجتماعی در منظر فرهنگی هورامان به عینیت می رساند.