باز شناسی شهرسازی و معماری اسلامی ایران با رویکرد تئوری آشوب و قانون فازی مطالعه موردی : شهر یزد،میبد,تبریز

Abstract

با نگرش به شهر های اسلامی در دوره های مختلف زمانی از اوایل اسلام تا اوایل دوره قاجار همواره متوجه می شویم پویایی1 فضا در شهر های گذشته مسلمانان ، تفاوت اصلی آنها با فضای شهری دوره های قبل از اسلام و معاصر در ایران بوده است که از طریق پیچید گی سازمان یافته حاصل شده است و این پیچیدگی در یک سیستم باز اتفاق افتاده و اجزای آن (فراکتالها) با یک منطقی در طی زمانهای متمادی تکامل و رشد یافته اند و منجر به توسعه درونی در یک سیستم شهری شده اند که نظمی پنهان را در فضای آشوب شهری به همراه داشته اند. در بافت شهری گذشته ،نظمی پنهان در فضای شهری ، توسعه شهر را در حریمی مشخص سامان می داده است و مشارکت های مردمی در تحقق این مهم نقش اصلی را ایفا کرده است که همین موضوع از محوری ترین مباحث پایداری شهری است. این پژوهش سعی دارد با مطالعات اسنادی و تطبیقی ، با رویکرد تئوری آشوب2 (هندسه فراکتال، منطق فازی و فضای آشوب)، به عنوان یک تئوری سیستمیک، عوامل پویایی و پیچیدگی3 فضاهای زندگی گذشته مسلمانان را به عنوان سیستم های زنده بررسی کند تا با دستیابی به تعاریف مشخصی از انسجام و پیچیدگی و قوانین علمی حاکم و از طرف دیگر استخراج معیارها و اصول پایداری و نظم پنهانی موجود در شهر های کهن ،عدم یکپارچگی و نا هماهنگی شهر های معاصر را که در حریمی نامشخص رشد می یابند را بازشناسی کند ودرنهایت در راستای تحقق پایداری شهری و معماری، عامل رشد درونزا و خود سازماندهی را از طریق مشارکت های مردمی در تمام جنبه های زندگی شهری را که در یک سیستم زنده به فعالیت می پرداختند را به جای تخصص گرایی معرفی میکند.