تعیین اصول طراحی فضای مسکونی با رویکرد ارتقای خلاقیت کودکان در ایران.

Abstract

درکودکان به دلیل قرار گیری در سن رشد، فعال سازی، ارتقاوجهت دهی خلاقیت‌، بسیاراهمیت دارد. تمرکز تحقیق در مورد خلاقیت از ویژگی های روانشناسی تا تاثیر محیط فیزیکی بر این ویژگی ها بوده است. یکی از روشهای ارتقا خلاقیت، استفاده از تاثیر محیط طبیعی یا مصنوع در بروزوافزایش عامل خلاقیت درکودکان است. ادبیات موضوع نشان می دهدکه فضاومحیط دربروزخلاقیت و کیفیت‌رشدآن نقش مهمی‌ایفا می‌کنند. این فضا ممکن است فضای طبیعی ویامصنوع انسان و به عبارت دیگرکالبد ساخته شده ومحیط معماری باشد. اما ساخت وسازهای معماری درجهت تاثیربر پرورش خلاقیت، بسیار کمرنگ است. تحقیق حاضر توسعه ای بوده و روش تحقیق انتخابی تحقیق توصیفی می باشدکه در 5 مرحله اصلی انجام شده است. شیوه تحقیق حاضر پیمایشی است که یکی از شیوه های روش تحقیق توصیفی می باشد، نمونه های مورد مطالعه به وسیله تکنیک دلفی و درمرحله اول 108متخصص روانشناسی ودرمرحله بعدی متخصصین معماری در دو مرحله ابتدایی 50 متخصص معماری و در مرحله تکمیلی 120 متخصص معماری ودر مرحله نهایی 50کودک زیر دبستانی می باشد. جمع آوری داده ها به وسیله مصاحبه وپرسشنامه باز پاسخ و بسته پاسخ انجام شده و برای دستیابی به اهداف پژوهش و فرضیه ها از آمار توصیفی شامل محاسبه شاخص های آماری و تنظیم جدول توزیع فراوانی و از آمار استنباطی شامل آزمون ناپارامتریک ضریب همبستگی اسپیرمن، آزمون آماری رگرسیون خطی چند متغیره و آزمون ناپارامتریک فریدمن استفاده شده وبا استفاده از آزمونهای کروسکال والیس ومن ویتنی اصول رتبه بندی وانتخاب شده اند. مطابق یافته ها، محیط کالبدی خانه بر روی رشدخلاقیت کودک اثر می گذاردو درفضای مسکونی، با بکارگیری عناصر طبیعی، ایجاد فضای ایمن، فضای پیچیده وفضای انعطاف پذیر از طریق تاثیرمثبت بر انگیزش کودک برای بازی، آرامش روانی ،ابتکاروکنجکاوی درکودک می توان خلاقیت کودک را ارتقا بخشید. پژوهش حاضر، به دنبال دستیابی به اصول طراحی فضای مسکونی می باشد که باعث افزایش خلاقیت کودکان گردد.