بررسی اسکیمای عشایر از سکونت نمونه موردی عشایر قشقایی سمیرم

Abstract

اسکان عشایر در دو شکل اجباری و خودجوش، منجر به ایجاد شهرک های عشایری در کنار روستاها و شهر هایی از کشورمان گشت. پدیده اسکان با ابعاد متنوع خود، موجب تغییرات بسیاری در وجوه مختلف زندگی می شود. شدت و سرعت تغییرات، فرآیند گذار این افراد از یک زندگی عشایری به یک زندگی شهری را با دشواری مواجه می سازد. یکی از مشکلات پیش آمده، عدم تطبیق ذهنیت کوچ نشینان سابق با زندگی، معیشت و کالبد زندگی شهری در وجوه مختلف خود را به نمایش می گذارد.<br /> در اسکیمای عشایر قشقایی مسکن به شکل چادر موجودیت یافته و در طول دوران با ریزترین جزئیات رفتاری این افراد، محیط و دام خو گرفته است. مسکن شهری عشایر به دلیل ویژگی های اساسا متفاوت خود با سیاه چادر، قادر به برقراری اتصال منطقی به اسکیمای سکونت عشایری و کالبد آن نیست. همچنان که در نحوه برانگیختن حواس و شدت تهییج آن نیز متفاوت با سیاه چادر عمل می کند.<br /> هدف این پژوهش، یافتن عناصر مهم در زندگی و مسکن عشایری و به طور خاص عشایر قشقایی به عنوان جامعه مورد بررسی است تا آسیب شناسی شهرک های عشایری بر پایه آن امکان پذیر گشته و طراحی به منظور ساخت و ایجاد شهرک های عشایری بر پایه اسکیمای سکونت و پیشینه های روانی اجتماعی زندگی و کالبد آن استوار باشد. از این رو که بدن انسان در ضمن آنکه مجرای ادراک حسی محسوب می شود قابلیت به خاطرآوری دارد، فهم تصویر بدنی عشایر از سکونت و مسکن آن در کنار تصویر ذهنی اهمیت می یابد. به منظور فهم این تصویر، دو روش مورد بررسی است. مشاهده رفتار عشایر اسکان یافته به عنوان خروجی اسکیما و ادراک حسی عشایر از زندگی به عنوان ورودی دستگاه شناختی مورد بحث است.