تبیین احساس امنیت معلولین در فضاهای شهری مطالعه موردی پیاده رو ها در شهر نجف آباد

Abstract

تأمین امنیت به‌عنوان یکی از اساسی‌ترین نیازهای انسان، همیشه و در همه جوامع موردتوجه بوده است. امروزه توجه به مفهوم امنیت شهروندان و روش­های ارتقاء آن، به یکی از اولویت‌های اساسی حرفه­مندان و تئوری پردازان شهری تبدیل‌شده است. فضاهای عمومی شهری بستری برای رفع نیازهای روزمره و زندگی عمومی شهروندان هستند. که لازمه حضور در آن احساس امنیت می‌باشد. امنیت و احساس آن برای معلولین به‌عنوان قشر آسیب‌پذیر در جامعه بیشتر از سایر گروه‌ها دارای اهمیت و حساسیت در فضای شهر است. این پژوهش بر آن است تا احساس امنیت معلولین را در پیاده‌روهای شهر نجف‌آباد موردبررسی قرار دهد. پژوهش بر اساس هدف از نوع کاربردی و بر اساس ماهیت روش از نوع توصیفی- موردی و تحلیلی است در گردآوری داده‌ها از روش اسنادی و میدانی، و ابزار مشاهده، مصاحبه و پرسشنامه، و در تحلیل داده‌ها از تکنیک‌های تحلیل آماری چون آزمون‌های همبستگی، کای دو و فریدمن استفاده‌شده است. از نتایج پژوهش می‌توان به پایین بودن میزان احساس امینت در بین معلولین در پیاده‌روهای شهر نجف‌آباد، تأثیرگذاری عوامل محیطی در کاهش احساس امنیت ، وجود مشکلات ارتباطی و دسترسی و تاثیر در پایین آمدن میزان احساس امنیت در پیاده روها و متناسب نبودن طرح پیاده‌روها با ویژگی‌های معلولین، نظارت و کنترل نهادی و مردمی ضعیف در تأمین احساس امنیت معلولین،لزوم از بین بردن موانع موجود در پیاده رو ها و غیره اشاره نمود.