ارزیابی شاخص های کیفیت زندگی با تاکید بر سیاست های تشویقی نوسازی بعد از اجرا

Abstract

تحلیل و بررسی کیفیت زندگی شهری یکی از مهمترین حوزه‌های مطالعات شهری در کشورهای مختلف است. کیفیت زندگی به شرایط عینی و ذهنی و در نهایت به تصورات و ادراک فرد از واقعیت‌های زندگی بستگی دارد. در این بین سیاست های تشویقی نوسازی در این بافت‌ها می‌تواند در ابعاد مختلف تاثیرات مختلفی را بر روی کیفیت زندگی داشته باشد. ابعاد عینی به معنی مشهودات و ابعادی از شرایط زندگی ساکنین که عینیت داشته در حالی که ابعاد ذهنی کیفیت زندگی به معنی سنجش درک و احساس افراد ساکن از محیط زندگی و جنبه مرتبط با این محیط می باشد. هدف از پژوهش حاضر سنجش و ارزیابی شاخص‌های کیفیت زندگی و تاثیرپذیری این شاخص‌ها از سیاست‌های تشویقی نوسازی در منطقه هفت شهر تهران می‌باشد. روش تحقیق توصیفی ـ تحلیلی مبتنی بر پرسشنامه است. داده‌های مورد نیاز از 380 نمونه بصورت تصادفی جمع‌آوری و به منظور تحلیل متغیرهای مورد مطالعه از نرم افزار SPSS و روش‌های آماری نظیر میانگین پاسخ‌ها، آزمون آماری پارامتریک T استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که بعد زیست محیطی با آماره 3.9 بعد کالبدی با آماره 3.41، اقتصادی با آماره 3.29، بعد اجتماعی با آماره 3.18 و دسترسی با آماره 3.04 همگی میانگین بالاتر از میانه نظری را دارا می‌باشند و تنها بعد مدیریتی با آماره 2.25 میانگین کمتر از میانه نظری را به خود اختصاص داده است. نتایج مبین این امر است که شاخص کیفیت زندگی دارای میانگین برابر 3.18 است و از این منظر در وضعیت متوسط به سر می برد. از این رو می‌توان ادعا داشت که سیاست‌های تشویقی نوسازی در بهبود زندگی ساکنان بافت فرسوده منطقه هفت تهران موثر بوده است.