عوامل فرهنگی مرتبط با گرایش زنان به استعمال قلیان در تفرجگاههای شمال تهران

Abstract

در ایران، آمارها حاکی از آن است که در بیست سال اخیر مصرف قلیان به‌خصوص در سنین نوجوانی و جوانی و به‌ویژه در بین زنان و دختران (نسبت به مردان) است افزایش چشمگیر داشته است به‌گونه‌ای که مصرف قلیان به پدیده یا رفتاری اجتماعی بدل شده است. با توجه به جمعیت حدود سی میلیونی جوانان و نقش سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دختران و زنان جوان در روند تحولات عمومی و به‌ویژه تربیت نسل آینده، و افزایش مصرف قلیان به‌صورت خانوادگی و دسته‌جمعی و خلأ پژوهشی در این مسئله، مطالعه حاضر به بررسی جامعه‌شناختی عوامل مؤثر بر مصرف قلیان در بین دختران و زنان جوان مراجعه‌کننده به تفرج‌گاه‌های شمال تهران می‌پردازد. در این پژوهش از روش پیمایشی استفاده شده است. در این مطالعه با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری، نرم افزار SmartPLS، مدل نظری عوامل مؤثر بر گرایش دختران و زنان جوان به قلیان، در میان 120 نمونه مراجعه کننده به تفرج‌گاه‌های شمال تهران آزمون شد؛ نتایج نشان می‌دهد که رابطه دو متغیر احساس محرومیت نسبی، همچنین فرایند روی‌آوری به مصرف قلیان با متغیر وابسته گرایش به قلیان در سطح 90 درصد معنادار هستند. به‌علاوه رابطه دو متغیر نحوه گذران اوقات فراغت و مصرف فرهنگی، همچنین نگرش‌ها نسبت به قلیان با متغیر وابسته گرایش به قلیان در سطح 95 درصد معنادار هستند.