اثر مقادیر بیوچار و نیکل بر غلظت نیکل و برخی عناصر کم مصرف در ذرت

Abstract

<strong><span lang="FA" dir="RTL">بیوچار یک ماده جاذب می‌باشد که قادر به کاهش قابلیت دسترسی فلزات سنگین می‌باشد. برای</span><span lang="AR-SA" dir="RTL">ارزیابی اثر کاربرد بیوچار، نیکل و برهمکنش آنها بر رشد و غلظت نیکل و برخی عناصر کم مصرف در اندام هوایی ذرت در یک خاک آهکی</span><span lang="FA" dir="RTL">،</span><span lang="AR-SA" dir="RTL">آزمایشی در شرایط گلخانه به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی انجام شد. تیمارها شامل سه سطح بیوچار (صفر، 2 و 4 درصد وزنی) و سه سطح نیکل (صفر، 50 و100 میلی‌گرم نیکل بر کیلوگرم خاک به صورت سولفات نیکل) در سه تکرار بود. نتایج نشان داد که مصرف بیوچار نسبت به شاهد به طور معنی‌داری وزن خشک اندام هوایی ذرت، درجه سبزی و شاخص سطح برگ را افزایش داد اما مصرف نیکل تأثیر معنی‌داری بر این پارامترها نداشت همچنین مصرف بیوچار، غلظت نیکل را به طور معنی‌داری (33 درصد) در اندام هوایی گیاه کاهش داد. با افزودن غلظت‌های مختلف نیکل به خاک، غلظت این عنصر در اندام هوایی ذرت افزایش یافت. غلظت روی، منگنز و آهن </span><span lang="FA" dir="RTL">در</span><span lang="AR-SA" dir="RTL">اندام هوایی ذرت تحت تأثیر کاربرد بیوچار به طور معنی‌داری کاهش یافت. کاربرد سطوح مختلف نیکل، کاهش غلظت آهن و منگنز در اندام هوایی گیاه را به دنبال داشت. با توجه به نقش مثبت بیوچار در افزایش وزن خشک، شاخص سطح برگ، قرائت کلروفیل­متر و همچنین کاهش غلظت نیکل در اندام هوایی ذرت، گمان می رود که در خاک‌های آلوده به فلزات سنگین می‌توان از بیوچار استفاده نمود. </span></strong>