توسعه پایدار در ماده پنجاه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

Abstract

در این مقاله به بررسی مهمترین مفاهیم محیط می پردازیم. حق توسعه و توسعه پایدار دارای قوانین ویژه ای برای منظم کردن روابط بین مردم و محیط زیست است زیرا هزینه کردن جوامع و به نظر می رسد امکانات جدیدی برای استفاده از طبیعت و صنعتی شدن این رابطه را تغییر می دهد. حق توسعه و توسعه پایدار سعی می کند رفتارهای انسان را منظم و منظمی انجام دهد تا اقدامات محیطی را ترتیب دهد. حق توسعه و توسعه پایدار دارای روابط دو جانبه است. حق توسعه یعنی هر جسم حق دارد زندگی خود را ارتقا بخشد و آن را خرج کند اما این حق بی قید و شرط نیست زیرا محیط و منابع طبیعی متعلق به هر شخص و هر نسل است. محیط باید برای سایر افراد باقی بماند ، بنابراین توسعه پایدار ظاهر می شود و سعی می شود بر حق افراد در استفاده از محیط زیست و حق نسلهای بعدی برای بهره مندی از محیط زیست و وظایف افراد حاضر برای صرفه جویی در محیط زیست برای افراد آینده تمرکز کند. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در ماده پنجاه حق توسعه و توسعه پایدار را پذیرفته است. بررسی این مفاهیم در قانون اساسی ایران دلیل ما برای نگارش این مقاله است.<br /><br />