تأثیر غلظت‌های مختلف نیتروژن، فسفر و پتاسیم بر برخی ویژگی‌های کمی و کیفی توت‌فرنگی در کشت هیدروپونیک

Abstract

<strong>به منظور بررسی تأثیر غلظت نیتروژن، پتاسیم و فسفر بر عملکرد و شاخص­های رشد توت­فرنگی رقم سلوا در شرایط کشت هیدروپونیک، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار اجرا شد. محیط کشت به کار رفته در این مطالعه مخلوط کوکوپیت و پرلیت به ترتیب به نسبت 70% و 30 درصد بود. تیمارها شامل عناصر پر نیاز نیتروژن در سه سطح 100 ، 130 و 160 میلی­گرم در لیتر از منبع نیترات آمونیوم، فسفر در سه سطح 50، 75 و 100 میلی­گرم در لیتر از منبع پتاسیم دی­هیدروژن­فسفات و پتاسیم در سه سطح 190،160 و 220 میلی­گرم در لیتر از منبع سولفات پتاسیم بودند. نمونه­برداری در پایان دوره میوه­دهی انجام شد و وزن تر و خشک اندام هوایی، سطح برگ، وزن میوه، اسید قابل تیتر، مواد جامد محلول، عملکرد و تعداد میوه در بوته ثبت گردید. نتایج آنالیز واریانس نشان داد که سطوح مختلف نیتروژن، فسفر و پتاسیم تأثیر معنی­داری بر عملکرد و شاخص‌های رشد توت­فرنگی داشتند. تیمار N₁₆₀P₁₀₀K₁₉₀ بیشترین وزن تر و خشک اندام هوایی و سطح برگ را تولید کرد و تیمارهای N₁₃₀P₁₀₀K₁₆₀ و N₁₀₀P₇₅K₂₂₀ بیشترین عملکرد را به ترتیب با میانگین 27/79 و 77/77 گرم در بوته حاصل کردند و اختلاف معنی­داری با یکدیگر نداشتند. تیمارهای N₁₃₀P₅₀K₂₂₀، N₁₃₀P₇₅K₁₉₀ و N₁₃₀P₁₀₀K₁₆₀ به ترتیب با میانگین 3/10، 38/9 و 65/7 گرم بیشترین وزن میوه را تولید کردند. میزان اسیدیته قابل تیتر و درصد مواد جامد محلول با افزایش سطوح تیمارهای مورد مطالعه افزایش یافت. به طور کلی تیمار N₁₃₀P₁₀₀K₁₆₀ به دلیل تولید توت­فرنگی با صفات کمی و کیفی مطلوب و نیز به دلیل پایین‌تر بودن سطح عناصر غذایی که منجر به ایجاد شوری کمتری در محیط کشت می­شود، مناسب‌تر از سایر غلظت­ها ارزیابی شد.</strong>