ارزیابی توان حرکتی گسل مشا (در گستره باختر فیروزکوه تا شهرستانک)

Abstract

گسل مشا مهم‌ترین ساختار گسلی در جنوب البرز مرکزی است. با توجه به فعال بودن این گسل و تأیید شواهد ریخت‌شناختی و زمین<strong>‎</strong>لرزه<strong>‎</strong>های بزرگ تاریخی رخ داده بر اثر فعالیت آن و همچنین نزدیکی به کلان شهر تهران، مطالعه آن اهمیت بالایی دارد. بنابراین به عنوان یک متغیر، ارزیابی توان لرزه‌ای گسل مشا ما را در مطالعه لرزه‌زایی منطقه کمک می‌کند. در این نوشتار از الگوی Lee et al. (1997)برای ارزیابی توان حرکتی گسل مشا استفاده شده است. این الگوی نظری مبتنی بر روابط میان ویژگی‌های هندسی گسل‌ها و میدان تنش زمین‌ساختی ناحیه‌ای است. برای استفاده از معادلات این الگو، داده‌های ساختاری با هدف دست‌یابی به موقعیت محورهای اصلی تنش در زمان اعمال تنش در گستره وسیعی از گسل مشا گردآوری شد که شامل 13 ایستگاه هستند. سپس با استفاده از روش وارون<strong>‎</strong>سازی، تنش اصلی بیشینه گسل مشا و هر مقطع به‌طور جداگانه به‌دست آمد و در معادلات جاگذاری شد.