بررسی رابطه عوامل فردی- اجتماعی با نشاط اجتماعی در شهر اهواز.

Abstract

احساس نشاط یا شادکامی چیزی بیش از یک هدف فردی مهم یا حالت‌های خلقی لذّت‌بخش است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد، شادکامی با پیامدهای مطلوب زندگی مثل شغل بهتر، روابط اجتماعی بهتر و آسیب‌های روانشناختی کمتر، رابطه دارد. به همین دلیل در بیشتر فرهنگ‌ها در سطح فردی و اجتماعی به نشاط و شادکامی توجه ویژه‌ای شده است. احساس ﻧﺸﺎط و شادکامی ﻣﻮﺟﺐ ﻧﮕﺮش ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ، ﺧﻮدﭘﻨﺪاری ﻣﺜﺒـﺖ، ﺑﺮﺧﻮرداری از ﺳﻼﻣﺖ روان و ﺗﻌﺎدل ﻋﺎﻃﻔﻲ، اﻣﻴـﺪواری ﺑـﻪ آﻳﻨـﺪه، ﻧﮕﺮش ﻣﻄﻠﻮب و رضایت‌آمیز ﺑﻪ ﺧﻮد و دﻳﮕﺮان، رواﺑﻂ اﺟـﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﺘﻌﺎدل، دوری از ﻛﻴﻨﻪ و ﻧﻔﺮت، اﻧﺘﺨﺎب آﮔﺎﻫﺎﻧـﻪ اﻫـﺪاف زﻧـﺪﮔﻲ، ﺗﻼش ﺑﺮای ﺗﺤﻘﻖ اﻫﺪاف، دوری از اﺗﻼف وﻗﺖ و ﻛﺎﻫﻠﻲ، اﻓﺰاﻳﺶ موفقیت‌های زﻧﺪﮔﻲ، ﺑﺮﺧﻮرداری از شاخص‌های ﺑـﺎﻻی زﻧـﺪﮔﻲ، ﻋﻤﻠﻜﺮد ﺑﻬﺘﺮ ﺳﻴﺴﺘﻢ اﻳﻤﻨﻲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﺳﺘﺮس‌ﻫﺎ، ﺧﻮاب ﺑﻬﺘﺮ، ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ در ﻛﻤﻚ ﺑﻪ دﻳﮕـﺮان، ﻋﻤﻠﻜـﺮد ﺑﻬﺘـﺮ ﺷـﻐﻠﻲ ﺗﺤـﺼﻴﻠﻲ و تصمیم‌گیری ﺑﻬﺘﺮ می‌گردد. نشاط اجتماعی حلقه گمشده اﻧﺴﺎن ﻣﻌﺎﺻﺮ و ﻣﻄﻠﻮب ﻣﺸﺘﺮک ﻫﻤﺔ انسان‌هاست. این تحقیق بر مبنای یک پیمایش در بین شهروندان زن و مرد ساکن در مناطق هشت گانه شهر اهواز در بهار 1396 انجام گرفته و نمونه آماری آن از طریق فرمول کریسی و مورگان 384 نفر برآورد شده و شیوه نمونه‌گیری نیز، از نوع تصادفی است. ابزار لازم جهت گردآوری اطلاعات پرسشنامه بوده که اعتبار و پایایی آن با استفاده اعتبار صوری و آلفای کرونباخ تأیید شده است. نتایج حاصل از تحقیق حاکی از این است که متغیرهای احساس محرومیت نسبی، احساس آنومی، سرمایه اجتماعی، دینداری، احساس بی‌قدرتی، انزوای اجتماعی، پرخاشگری و خشونت در محیط خانواده و پایگاه اقتصادی- اجتماعی با احساس نشاط و شادکامی رابطه معنی‌دار داشته‌اند. در فصل پایانی پژوهش نیز برخی پیشنهادات و تدابیر کاربردی جهت افزایش احساس نشاط در جامعه ارائه شده است.