بررسی خشونت و پرخاشگری در مسابقات فوتبال مطالعه موردی (استان خوزستان)

Abstract

خشونت ورزشگاهی عملی است که علاوه بر این که جرم است، مخالف با هنجارهای خاص آن ورزش نیز می باشد. ورزشکاران، تماشاگران، داوران، نیروهای امنیتی و مسئولین باشگاه ها کسانی هستند که می توانند ایجاد کننده خشونت ورزشگاهی باشند. اصلی ترین مصادیق خشونت ورزشگاهی توهین، تخریب و ضرب و جرح می باشد. امروزه پلیس برای کاهش آسیب ها، جرائم و برقراری نظم و حفظ امنیت شهروندان نیازمند شناخت دقیق از مسائل اجتماعی از این نوع و چگونگی برون رفت از آنهاست. هدف این گزارش بررسی و شناسایی عوامل موثر بر تمایلات بالقوه در بروز پرخاشگری و خشونت در حیطه ورزشگاه است. این مطالعه از لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ روش، تحلیلی است. بر این اساس، هدف اصلی گزارش حاضر بررسی تأثیر عوامل اجتماعی و فرهنگی مؤثر بر گرایش به اوباشگری فوتبال (پرخاشگری، خشونت)در ورزشگاه های فوتبال بویژه در استان خوزستان است. علل و عوامل فرهنگی، روانشناختی، ارتباطات، محرومیت ها، و بسیاری عوامل فردی و اجتماعی دیگر زمینه ساز بروز خشونت بوده‌اند. در واقع خشم واکنشی متداول نسبت به ناکامی و بدرفتاری است که گستره آن می‌تواند از تحریک‌پذیری کم تا خشم شدید باشد، به عبارتی عده‌ای می‌توانند خشم خود را کنترل کنند ولی بعضی‌ها خشم‌شان را به صورت نامناسب نشان می‌دهند. با توجه به اینکه درگیری یکی از انواع جرائم خشن است که وقوع آن در هر منطقه می تواند اثرات و تبعات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی گسترده ای را ایجاد کند و از طرفی می تواند در صورت اطلاع رسانی ناقص و یا نامناسب باعث کاهش احساس امنیت و افزایش رعب و وحشت شهروندان شود آنچه که بیشتر از همه اهمیت دارد علل وقوع چنین جرائمی است که به نظر می رسد. عدم وجود عدالت اجتماعی و وجود اختلاف طبقاتی نقش داشته باشد. لذا لازم است مسئولین تا حد امکان با استفاده از پتانسیل های عظیم اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی استان در جهت کاهش مسائل و مشکلات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی تلاش نمایند و همچنین کلیه سازمانها و نهادهای مرتبط با تامین نظم و امنیت از جمله دستگاه قضایی و نیروی انتظامی نیز با قدرت هر چه بیشتر با عاملین این گونه جرائم برخورد نمایند