بررسی آسیب اجتماعی اعتیاد در مناطق حاشیه‌نشین شهر اهواز

Abstract

اعتیاد در ایران، در ردیف عمده‌ترین آسیب‌های اجتماعی قرار می‌گیرد. در این میان آسیب‌پذیرترین گروه، جوانان هستند. ‌ به نظر می‌رسد که تمایل به مصرف مواد مخدر و در نتیجه اعتیاد، در بین بیکاران، افراد کم‌سواد و حاشیه‌نشین، که از ناکامی‌ها و سرخوردگی‌های اقتصادی و اجتماعی رنج می‌برند، بیشتر است. تحقیق حاضر با ابتنأ به حوزه‌های معرفتی همچون جامعه‌شناسی و جرم‌شناسی در بررسی مسئله‏ی اعتیاد، بر آن است تا از طریق پژوهش پیمایشی و با استفاده از تکنیک خود گزارشی به تبیین مسأله‏ی مذکور در یک نمونه‏ی 500 نفری از جوانان پسر 15 تا 30 ساله‏ی 20 منطقه حاشیه‏ی شهر اهواز بپردازد و عوامل مؤثر بر آن را شناسایی کند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که 5/21 درصد جوانان تجربه‏ی مصرف تریاک، 6/19 درصد جوانان تجربه‏ی مصرف حشیش، 4/10 درصد جوانان تجربه‏ی مصرف کراک، 2/20 درصد جوانان تجربه‏ی مصرف کریستال، 9/4 درصد تجربه‏ی مصرف هروئین و 9/11 درصد تجربه‏ی مصرف اکستازی ـ هر کدام دست ‌کم برای یک بار ـ داشته‌اند. نتایج به دست آمده حاکی از آن است همه‏ی متغیرهای مستقل (پایگاه اجتماعی ـ اقتصادی، احساس آنومی، دینداری، آلودگی محیطی ناشی از دوستان و بستگان، احساس محرومیت نسبی و نوع نگرش نسبت به مواد مخدر) با متغیر وابسته ارتباط معنی‌دار و قابل توجه دارند.