استفاده از روش تاگوچی در بهینه‌سازی مقاومت فشاری بتن خودتراکم سبک سازه-ای حاوی نانوسیلیس

Abstract

یکی از اهداف توسعه تکنولوژی بتن، طراحی بتن سبک با مشخصات مکانیکی مناسب سازه‌ای است، در حالت کلی، بتن سبک، مشخصات مکانیکی ضعیف‌تری نسبت به بتن متعارف و معمولی دارد، به‌همین منظور دراین پژوهش عوامل تاثیرگذار در مقاومت فشاری بتن خودتراکم سبک سازه‌ای حاوی نانوسیلیس با استفاده از روش تاگوچی مورد بررسی قرار گرفته است. طبق داده‌های بدست آمده از روش تاگوچی در مجموع 9 طرح مخلوط با در نظر گرفتن اثرات محتوای کل، مورد بررسی قرار گرفت که عبارت از نسبت آب به موادسیمانی، نسبت نانوسیلیس به موادسیمانی، نسبت فوق‌روان‌کننده به موادسیمانی و نسبت سنگدانه به کل وزن بتن می‌باشد. نتایج نشان می‌دهد که بیشترین تاثیر در مقاومت فشاری مربوط به تغییر نسبت آب به موادسیمانی است؛ که 5/56 درصد تاثیر در نتایج مقاومت فشاری دارد. درجه دوم اهمیت مربوط به نسبت نانوسیلیس به موادسیمانی با درصد تاثیر 1/36 بوده و بعد از آن‌ها تاثیر نسبت فوق‌روان‌کننده به موادسیمانی و تاثیر نسبت وزنی سنگدانه به کل بتن به ترتیب 7 درصد در درجه سوم و 4/0 درصد در درجه چهارم اهمیت قرار گرفت. درنهایت معیار کیفیت برای بتن سبک مدنظر قرار گرفت تا حالت بهینه برای رسیدن به بتن خودتراکم سبک سازه-ای حاوی نانوسیلیس با نسبت آب به موادسیمانی 35/0، درصد نانوسیلیس به موادسیمانی 4، درصد فوق‌روان‌کننده به موادسیمانی 8/0 و نسبت سنگدانه به کل حجم بتن 49/0 بدست آمد.