مقایسه کارایی الگوریتم ازدحام ذرات و شبیه سازی تبرید در برازش ارتباط بین شکل پذیری تیر پیوند و شکل پذیری کلی در قاب های مهاربندی واگرا تحت اثر زلزله های دارای جهت پذیری پیشرونده

Abstract

مهم‌ترین فرم شکل‌پذیری سازه، به شکل‌پذیری کلی معروف بوده و وابسته به نیروی برش پایه و تغییر مکان بام سازه است. در صورتی که بتوان با در دست داشتن شکل‌پذیری کلی سازه، شکل‌پذیری موضعی را محاسبه نمود، حجم قابل‌توجهی از محاسبات کاهش می‌یابد. بنابراین منطقی است که بتوان با استفاده از روشی ساده در خلال فرآیند طراحی لرزه‌ای ساختمان تخمین قابل قبولی از این دو نیاز به دست آورد. در این مقاله با استفاده از یک بانک داده مشتمل بر 12960 قاب سازه ای دارای مهاربندی واگرا با تنوع طبقاتی 3، 6، 9، 12، 15 و 20 طبقه، 3 تیپ سختی ستون و 3 درجه لاغری مهاربندی و با بهره گیری از قابلیت های الگوریتم های بهینه سازی ازدحام ذرات و شبیه سازی تبرید، یک رابطه تجربی بین شکل پذیری کلی و شکل پذیری محلی ارایه شده است. تمامی مدل ها در برابر 20 زلزله نزدیک گسل دارای اثرات جهت‌پذیری پیش‌رونده برای 4 سطح عملکردی مختلف تحلیل شده اند. نتایج حاصل از اعتبارسنجی رابطه پیشنهادی، همبستگی 81.26 و 69.07 درصدی روابط پیشنهادی از الگوریتم های ازدحام ذرات و شبیه سازی تبرید را نشان می دهد. مقایسه نیازهای تغییرشکل سازه حاصل از روابط پیشنهادی و آنالیز تاریخچه زمانی، وجود یک تطابق قابل قبول را تصدیق می‌نماید.