مبانی حقوقی و سیاسی عدالت‌سنجشی

Abstract

داعیه­داران اصلاح مجرمان نتوانستند در مرحله­ی عمل، صحت نظریه­ی خود در مورد قابلیت درمان و بازپروری مجرمان را به اثبات برسانند. این ناتوانی، ناشایستگی نظام عدالت درمان‌گر در انتخاب سیاستی درست و کارآمد برای برخورد با جرم و مجرم را در اذهان عمومی تداعی کرد. نظام عدالت درمانی در معرض این اتهام قرار گرفت که منابع ارزشمند و مورد نیاز جامعه را صرف کسانی می­کند که امنیت اجتماع را به مخاطره انداخته و دشمن اجتماع به شمار می­آیند. بدین ترتیب، زمینه­های ظهور نوعی از عدالت کیفری فراهم شد که تحت عنوان عدالت‌سنجشی از یک سو، تأمین امنیت عمومی و از سوی دیگر، مدیریت هزینه‌ها را در محور برنامه­های خود قرار می­دهد. عدالت‌سنجشی در نیل به اهداف خود،بر دو مبنا استوار است که با مبانی نظام‌های کیفردهیِ قبل از آن، تفاوت فاحش دارد. در این پژوهش با روش تحلیلی توصیفی به مبانی سیاسی و حقوقی این نظام کیفردهی خواهیم پرداخت. ضرورت این پژوهش از آنروست که عدالت‌سنجشی برای دو دهه سیاست غالب آمریکای شمالی بوده و پی بردن به چرایی بروز و ظهور آن و نوع نگرش آن به مقوله­ی جرم اهمیت بسیار دارد.