مزایا و چالش‌های پیش روی بند چ ماده 217 قانون آیین دادرسی کیفری (موضوع بخش هفتم از ماده 217 قانون آیین دادرسی کیفری)

Abstract

فناوری­های مدرن امروزه جایگاه ویژه­ای در زندگی روزمره بشری پیدا کرده است. به موازات توسعه و گسترش نقش فناوری در زندگی روزمره، استفاده از فناوری در امور کیفری هم مرسوم شده است. یکی از موارد استفاده از فناوری‌های نوین در امر کیفری استفاده از این تجهیزات در ضمن قرارهای تأمین کیفری می‌باشد. قانون کشور ما نیز در قانون آیین دادرسی کیفری جدید استفاده از این تجهیزات در ضمن قرارهای تأمین کیفری پذیرفته است. برتری نظارت الکترونیکی نسبت به قرارهای تأمین سنتی به دلیل معایب بازداشت موقت از یک سو و فراهم آوردن امکان نظارت بیست­و چهار ساعته بر متهم آن هم به صورت پنهان و غیرآشکار توسط این تجهیزات از سوی دیگر، امری انکارناپذیر است. اما برخی مسائل و مشکلات خاص خود را نیز به همراه دارد؛ که اگر استفاده از این ابزارها بدون توجه به ان مسائل باشد مسلماً نتیجه‌ای جز شکست نصیب دستگاه عدالت کیفری نخواهد داشت، یکی از این مسائل که توسط قانون‌گذار ما نیز مورد غفلت واقع شده است عدم نوجه به هدف تأسیس این فرار تأمین می‌باشد. در واقع هدف از ایجاد این نهاد، ارائه­ی جایگزینی برای بازداشت موقت بوده است و نه اضافه کردن قراری به لیست قرارهای تأمین. یعنی با توجه به محدودیت‌هایی که این نحو نظارت ایجاد می‌کند باید موارد استفاده از آن به مواردی که امکان صدور قرار بازداشت موقت امکان­پذیر می‌باشد و یا مواردی که امکان تودیع وثیقه یا معرفی کفیل فراهم نمی­باشد، اختصاص یابد و از امتیازاتی که قرار بازداشت موقت در کاستن از میزان مجازت در فرض محکومیت و یا امکان مطالبه خسارت در فرض برائت برخوردار شود.