کرامت انسانی مجرمان و تأثیر آن در پیش‌گیری از تکرار جرم

Abstract

از منظر مقررات حقوق بشری و بین‌المللی در اصلاح فرد و جامعه، کرامت ذاتی انسانی باید در درجه اول اهمیت باشد؛ از این‌رو باید در نظر داشت که هر چند جرم ارتکاب یافته شدید و قابل مجازات باشد، توجیه کننده رفتارهای خارج از کرامت انسانی نبوده و برخورداری از مجازات‌های برنامه‌ریزی‌شده و بهره‌گیری از استعدادهای ذاتی و درونی هر مجرمی حق ذاتی وی می‌باشد. رفتار کرامت‌مدار می‌تواند موجب اصلاح و بازپروری مجرم شده و از تکرار جرم پیش‌گیری کند. این مقاله یک پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و برای گردآوری ادبیات موضوع از روش کتابخانه‌ای استفاده شده است که با در نظر گرفتن این واقعیت که همه انسان‌ها فارغ از جنس، نژاد، موقعیت اجتماعی، مجرم بودن یا نبودن و ... دارای کرامت انسانی می‌باشند و انجام اعمال مجرمانه مجوز برخوردهای وسیله‌محور، خشن، موهن و ناشایست با مجرمان نمی‌باشد، ضمن بررسی کرامت انسانی مجرم در قوانین داخلی و بین‌المللی، رابطه بین رعایت کرامت انسانی و پیش‌گیری از تکرار جرم تبیین شده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که رعایت کرامت انسانی مجرمان در اعمال مجازات، ضمن تسریع در اصلاح و بازاجتماعی کردن آنان، موجبات پیش‌گیری از تکرار جرم را فراهم می‌آورد.