نقش حاشیه نشینی بر امنیت اخلاقی شهرستان شهریار

Abstract

حاشیه نشینی در شهرهایی که پذیرای جمعیت اضافی در بافت اصلی خود نیستند، رشد می‌کند و تعداد زیادی از مهاجران با سکونت در زاغه‌های اطراف شهرها، به کارهای غیر تولیدی کشانده می شوند. بدون شک نشانه اساسی این اشتغال کاذب، عدم تخصص آنان است. امنیت اخلاقی یکی از مهم‌ترین مقوله‌هایی است که مردم به آن احتیاج دارند. در تحقیق حاضر که به نقش حاشیه نشینی بر امنیت اخلاقی شهرستان شهریار می پردازد؛ جامعه آماری فرماندهی انتظامی شهرستان شهریار است که به روش نمونه گیری تصادفی (70 نفر) انتخاب شده و از پرسش‌نامه محقق ساخته با مقیاس لیکرت به روش آلفای کرونباخ (90درصد) و روش آماری توصیفی- استنباطی جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها استفاده شده است. تأثیر عوامل فرهنگی و اقتصادی حاشیه نشینی در سطح معناداری 05/0 بوده و بر امنیت اخلاقی شهرستان تأثیر داشته ولی تأثیر عامل اقتصادی بر امنیت اخلاقی در سطح معناداری 05/0 نیست. پیشنهادهایی که در این تحقیق ارایه شد عبارت‌اند از: بستر سازی جهت تعمیق ارزش‌های اسلامی و فرهنگی در جامعه حاشیه نشینی از طریق برنامه‌های اجتماع محور پلیس در این مناطق، توجه بیشتر در بحث تأمین امنیت عمومی و اجتماعی مناطق حاشیه نشین و جلوگیری از افزایش تبعات بی نظمی اجتماعی و تأثیر آن بر امنیت اجتماعی و اخلاقی، افزایش آگاهی‌ها و آموزش‌های لازم به پلیس در برخورد با مصادیق ناامنی اخلاقی در جامعه تا در برخورد با طبقات مختلف جامعه به صورت شایسته سبب افزایش امنیت اخلاقی شود.