بررسی زیستی میگوی سفید هندی در صیدگاه های منطقه جاسک

Abstract

<br /> <br /> <br /> <br /> میگوی سفید هندی Penaeus indicus یکی از گونه‌های مهم تجارتی در طول سواحل شرق استان هرمزگان (منطقه جاسک) می‌باشد، و به عنوان یک گونه قابل تکثیر و پرورش بشمار می‌رود. با توجه به اطلاعات کمی که در خصوص بیولوژی این گونه در آبهای جنوبی ایران وجود داشت، برخی از خصوصیات زیستی آن مانند: رشد، رفتار تولید مثلی، پراکنش زیستی و تغذیه در زیستگاههای دریایی و خوریات جاسک از فروردین ماه 1376 لغایت فروردین ماه 1377 مورد بررسی قرار گرفت.<br />نمونه‌برداری در اعماق 3 تا 50 متری در صیدگاههای میگو توسط شناورهای میگوگیر سنتی، و در خوریات بوسیله تور ساحلی (پره) انجام پذیرفت.<br />نتایج نشان می‌دهد، رشد میگوی نر در آغاز سریعتر از میگوی ماده می‌باشد، بطوریکه ضریب رشد (K) برای گونه نر 5/1 و ماده 3/1 محاسبه شد. منحنی رشد برای هر دو جنس ایزومتریک بود و رسیدگی جنسی در تمام طول سال در این گونه دیده شد، اما تخمریزی این گونه عمدتاً در اواخر فصول زمستان، طی بهار و ابتدای تابستان صورت می‌گیرد. پست لاروها و گونه‌های نابالغ در اندازه‌های 25 تا 100 میلیمتر در خوریات وجود داشتند.<br />بررسی محتویات روده این گونه نشان داده است که همه چیزخوار بوده و رژیم غذایی شامل مواد پوده‌ای، کرمهای حلقوی پرتار، سخت پوستان، صدفهای دوکفه‌ای، مواد گیاهی و ذرات شن می‌باشد. گونه‌های بالغ مواد پوده‌ای و نابالغین مواد گیاهی را ترجیح می‌دهند.