بررسی کاربرد زئولیت ( کلینوپتیلولیت ) در آب شور با هدف جذب آمونیوم و تاثیر آن بر رشد و بازماندگی میگوی سفید هندی

Abstract

<br /> <br /> <br /> <br /> کارآیی زئولیت در جذب یون آمونیوم در آب شور در سه مرحله شامل: آزمون عبور محلول آمونیوم از ستون زئولیتی، استفاده از پودر و دانه های (گرانول) زئولیت در ظروف در بسته محتوی محلول آمونیوم و پخش زئولیت در حوضچه های پرورش میگو در مرکز تکثیر و پرورش میگوی کلاهی مورد سنجش قرار گرفت.<br />در مرحله اول محلولهای آمونیوم تهیه شده با آب دریا (42 گرم در لیتر) و غلظتهای مختلف آمونیوم (4.8 و 4.42 میلیگرم در لیتر) از ستونهای پیرکس محتوی 400 گرم گرانول زئولیت (کلینوپتیولیت) عبور داده شدند و غلظت آمونیوم محلول خروجی در زمانهای مختلف اندازه گیری شد. در مرحله دوم میزان جذب آمونیوم توسط ذرات زئولیت و تغییرات غلظت در محلول آمونیوم در ظروف در بسته مورد بررسی قرار گرفت و در مرحله سوم که بر مبنای طرح کاملا تصادفی اجرا شد، بچه میگوهایی با میانگین وزن 0.2 گرم به مدت 79 روز در 9 حوضچه (با تراکم ذخیره سازی 16 عدد در مترمربع) تحت 3 تیمار پرورش میگو همراه با پخش دانه های (گرانول) زئولیت در حوضچه ها (سه تکرار)، پرورش میگو همراه با پخش پودر زئولیت در حوضچه ها (سه تکرار) و پرورش میگو بدون استفاده از زئولیت (سه تکرار) بعنوان شاهد نگهداری شدند.<br />نتایج مراحل اول و دوم نشان داد که تبادل یونی در آب شور دریا یک واکنش یکطرفه نمی باشد. در مرحله سوم پس از صید میگوها در هفتاد و نهمین روز پرورش، میانگین وزن و درصد بازماندگی بترتیب برای تکرارهای تیمارهای سه گانه فوق بشرح زیر بدست آمد:<br />تیمار 1: میانگین وزنی 6.706، 7.598، 6.729 گرم و درصد بازماندگی: 85.63، 86.88 و 81.25 درصد<br />تیمار 2: میانگین وزن 7.169، 7.585 و 5.483 گرم و درصد بازماندگی بترتیب 92.5، 91.88 و 79.38 درصد<br />تیمار 3: میانگین وزنی بترتیب 8.968، 7.257 و 5.964 گرم و درصد بازماندگی 86.88، 95.63 و 62.5 درصد<br />نتایج بدست آمده در قالب آزمون دانکن مورد مقایسه قرار گرفت و نتایج نشان داد که اختلاف معنی داری بین سه تیمار از لحاظ درصد بازماندگی و میزان رشد وجود ندارد (P>0.01).