مدیریت طراحی و ساخت بهینه بر روی مدفن های ضایعات ساختمانی و اجرایی

Abstract

برای احداث شهرک‌ها، مجموعه های ساختمانی و اماکن تجاری و صنعتی بررسی و مطالعات مصالح خاکی و سنگ بستر تحت عنوان مطالعات ژئوتکنیک از اهمیت ویژه‏ای برخوردارند. برای انتخاب نوع و چگونگی پی‌ها و زیرسازه این اماکن خصوصیات زمین‌شناسی مهندسی ساختگاه باید مورد بررسی قرار گیرد. در بسیاری از فعالیت‌های عمرانی، ساختگاه پروژه در اعماق سطحی متشکل از خاک‌های مسئله‌دار دستی یا خاکریزهای غیرمهندسی می‏باشد. اگر انباشتن خاک‌های ذکر شده به‌صورت انبوهی و بدون درنظر گرفتن تمهیدات ویژه مربوط به ضخامت خاکریزی و متراکم‌سازی صورت گیرد، پس از بارگذاری ناشی از ساخت و ساز، عوارضی از قبیل تغییرات حجمی، ضعف باربری و ناپایداری داخلی را به‌دنبال خواهد داشت. در مجموع در انواع خاکریزهای غیرمهندسی متناسب با نوع ماده متشکله آن‌ها، زمان و چگونگی جاگذاری، گستره آن‌ها در پلان و پروفیل و چگونگی فعالیت‌های عمرانی بر‌روی آن‌ها اقدامات ویژه بهسازی و محافظت ضروری می‌باشد. برای یک مجموعه ساختمانی در اطراف تهران به‌دلیل انباشت غیراصولی نخاله‌ها و در نتیجه تراکم نامناسب و طبیعت متخلخل، وقوع نشست‌های غیر‌عادی در اثر اعمال بارهای سازه‌ای بسیار محتمل بود، به‌همین دلیل اقدامات ویژه بهسازی و محافظتی ضروری می‏شود. همچنین با توجه به عمق قابل توجه لایه‌های خاک‌دستی، بهسازی سطحی به تنهایی کافی نبوده و می‌بایست روش‌های بهسازی نیمه عمیق و یا عمیق جهت کنترل شرایط موجود به کار گرفته می‏شد. در این مقاله رابطه خصوصیات زمین‌شناسی مهندسی ساختگاه پروژه و ارزیابی پارامترهای ژئوتکنیکی خاک‌های دستی بهسازی شده در انتخاب نوع و روش‌های بهسازی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌های خاک‌برداری، متراکم‌سازی سطحی، تزریق انبوهی بستر و ریزشمع به عنوان مناسب ترین گزینه از منظر اقتصادی، فنی و اجرایی انتخاب و مورد آزمایش قرار گرفتند. در مجموع با حصول اهداف بهسازی و مقاوم‏سازی شالوده و تأمین اهداف ژئوتکنیکی، اقدامات معمول پی سازی سطحی برای زیرسازه تحقق یافت.