تعیین غلظت کشنده و میزان انباشتگی زیستی کلرید جیوه در بچه ماهی سفید (Rutilus frisii Kutum)

Abstract

<br /> <br /> <br /> <br /> اثرات سمیت کلرید جیوه با غلظت های 0.07 تا 0.115 میلیگرم در لیتر در بچه ماهیان سفید در تابستان 1384 مورد بررسی قرار گرفت. هدف از این مطالعه تعیین LC50 و حداکثر غلظت مجاز سم کلرید جیوه برای ماهیان سفید بود. آزمایشها در 10 تیمار و 3 تکرار به همران شاهد و بر اساس روش OECD و بصورت ساکن انجام پذیرفت. در طول آزمایشها، عواملی شامل: pH، سختی، اکسیژن محلول در آب و دما مورد سنجش قرار گرفتند که بترتیب 7.8±0.1، بالای 7 میلیگرم در لیتر و 27±1 درجه سانتیگراد و میزان یونهای So4-2، Mg، K، Fe و P بترتیب 1، 0.02، 12، 360 و 20 میلیگرم در لیتر اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد که میزان LC50 96 ساعت کلرید جیوه بر روی بچه ماهیان سفید 0.2±1 گرمی 0.086 میلیگرم در لیتر می باشد. میزان LC10، LC50 و LC90 محاسبه گردید. بر این اساس حداکثر غلظت مجاز، (M.a.c.Value) کلرید جیوه در بچه ماهیان 0.0086 میلیگرم در لیتر تعیین گرید. میزان انباشتگی جیوه در بافتهای عضله، کلیه و آبشش در 24 ساعت اول به ترتیب 1.55، 16.1، 22.7 و در 96 ساعت بترتیب 2.9، 16.84 و 26.65 میلیگرم در لیتر تعیین گردید. بررسی نتایج مشخص نمود که میزان جذب جیوه در بافتهای عضله، کلیه و آبشش در 24 ساعت اول بترتیب 14.75، 153.39، 216.11 برابر و در 96 ساعت بترتیب 33.8، 198.1 و 313.5 برابر غلظت جیوه محیط شان بوده است. بر اساس نتایج بیشترین انباشتگی و تاثیر آلودگی در آبشش و کمترین در بافت عضله می باشد و انباشتگی جیوه در اندام مورد بررسی با میزان غلظت آن در محیط رابطه مستقیم دارد.