تجمع فلزات نیکل و وانادیوم در عضله هشت گونه ماهی منطقه بحرکان بندر هندیجان (خلیج فارس)

Abstract

این تحقیق در سال 1392 به منظور تعیین و مقایسه میزان فلزات نیکل و وانادیوم در عضله هشت گونه ماهی خلیج فارس شامل ماهی حلوا سفید (<em>P</em><em>ampus argenteus</em>)، شانک زردباله (<em>Acanthopagrus latus</em>)، هامور معمولی (<em>Epinephelus ‌coioides</em>)، بیاه (<em>Liza macrolepis</em>)، مید (<em>Liza klunzingeri</em>)، صبور (<em>Tenualosa ilisha</em>)، کفشک زبان گاوی (<em>Cynoglossus arel</em>) و زمین کن دم نواری (<em>Platycephalus indicus</em>) در استان خوزستان انجام شد. 120 قطعه نمونه ماهی از اسکله صیادی بحرکان در استان خوزستان تهیه شد. هضم شیمیایی نمونه های ماهی به روش مرطوب و سنجش نیکل و وانادیوم به روش جذب اتمی با دستگاه Perkin Elmer 4100 انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمون دانکن و آنالیز واریانس یکطرفه (ANOVA) انجام شد. در این تحقیق میزان وانادیوم و نیکل در گونه های ماهی اختلاف معنی داری داشت (p<0.05). بالاترین غلظت نیکل در ماهی هامور معمولی (587/0 میلی گرم در کیلوگرم وزن تر) و پایین ترین میزان در عضله ماهی حلوا سفید (223/0 میلی گرم در کیلوگرم وزن تر) به دست آمد. بالاترین غلظت وانادیوم در ماهی هامور معمولی (184/0 میلی گرم در کیلوگرم وزن تر) و پایین ترین میزان در عضله ماهی زمین کن دم نواری (109/0 میلی گرم در کیلوگرم وزن تر) به دست آمد. در این تحقیق میزان وانادیوم در عضله ماهیان مورد مطالعه پایین تر از حد مجاز سازمان بهداشت جهانی (5/0 میلی گرم بر کیلوگرم وزن تر) بود، اما میزان نیکل در عضله ماهیان مورد مطالعه بالاتر از حد مجاز سازمان بهداشت جهانی (38/0 میلی گرم بر کیلوگرم وزن تر) به دست آمد.<br /> <strong> </strong>