پرورش مولد میگوی سفید هندی Penaeus indicus از طریق پرورش میگوهای جوان پرورشی و وحشی با استفاده از غذای طبیعی در محیط بسته

Abstract

<span>در این مطالعه یک گروه میگوی کاملا پرورشی (POB)، یک گروه میگوی نیمه پرورشی (SPB) و یک گروه میگوی وحشی (WLB) مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. دو گروه میگوی کاملا پرورشی و گروه نیمه پرورشی با استفاده از غذای طبیعی شامل اسکوئید و آرتمیا از مهر 78 تا تیرماه 79 در شرایط کنترل شده و در تانک های بتنی 12 متر مکعبی در مرکز تکثیر بند امام به منظور دست یابی به مولدین بالغ پرورش داده شدند. غذای طبیعی قبل از استفاده از 0.1 درصد مولتی ویتامین مخلوط شده و در سه نوبت به میگو داده می شد. میزان غذا دهی تا حد سیری بوده و هر روز صبح غذای اضافی همراه با مدفوع از محیط خارج می گردید. دمای آب در طول دوره پرورش بین 15 تا 26.5 درجه سانتیگراد متغیربوده و شوری آن در 30ppt ثابت بوده است. در این مطالعه هر دو گروه رشد خوبی داشته و حدود 50 درصد از مولدهای ماده نیمه پرورشی و 30 درصد از ماده های پرورشی به مرحله بلوغ رسیده و اکثر آنها ضمن تکثیر، از آنها تخم و لارو استحصال گردید. تقریبا همه نرها از دو گروه به مرحله بلوغ رسیدند. گروه شاهد از منطقه جاسک صید شده و در مرکز تکثیر کلاهی تکثیرشده و تخم و لارو آنها با همان روشی که برای دو گروه دیگر به کار برده شد شمارش و ثبت گردید. مقایسه شاخص های بیومتریک و تولید مثلی این سه گروه مولد نشان می دهد که مولدین دریایی از لحاظ طول کل، وزن، هم آوری و میزان ناپلی به صورت معنی داری (P<0.05) بر دو گروه دیگر برتری داشته اند. این برتری تنها به بالا بودن اندازه مولدین دریایی مربوط میشود چرا که همبستگی معنی داری (P<0.05) بین هم آوری با طول کلی و وزن وجود دارد. همچنین میزان تبدیل تخم به لارو درمولدهای نیمه دریایی به صورت معنی داری (P<0.05) از دو گروه دیگر بیشتر بوده است. از طرف دیگر با توجه به ضریب بالای ماندگاری پست لارو از ناپلی حاصل ازمولدهای نیمه پرورشی (حدود 30درصد) علیرغم حمل ناپلی، و نیز معنی دار بودن افزایش طول و وزن درمیگوهای بازاری حاصل ازمولدهای نیمه پرورشی نسبت به میگوهای مشابه تولید شده از مولدهای وحشی، می توان نتیجه گرفت که در شرایط یکسان کیفیت و بازدهی مولدهای نیمه پرورشی در مجموع بالاتر از دو گروه دیگر بوده است.</span>