بررسی فلور قارچی میگو ببری سبز پرورشی (Penaeus semisulcatus) استان بوشهر

Abstract

<br /> <br /> <br /> <br /> قارچ ها دسته ای از عوامل بیماریزا بوده که دارای پراکندگی وسیعی می باشند و می توان گفت مکانی پیدا نمی شود که در آنجا اسپورهای قارچی یافت نگردد. قارچ ها بعنوان یکی از عوامل مهم بیماریزا در میگو مطرح می باشند و بیماریهایی مانند بیماری آبشش سیاه (Black Gill) در میگوهای جوان و بالغ و مایکوز لاروی ایجاد می نمایند. در این مطالعه 578 عدد میگوی ببری سبز پرورشی (Penaeus semisulcatus) استان بوشهر (سایت حله) مورد بررسی قرار گرفت. مجموعاً 719 مورد کلنی قارچی از سطح خارجی، آبشش، همولنف، هپاتوپانکراس و آب استخرهای پرورش میگو جداسازی و شناسایی شد. از این تعداد 526 کلنی کپکی (15/73 درصد)، 179 کلنی مخمری (89/24 درصد)، 12 مورد میسیلیوم استریل (66/1 درصد) و 2 مورد کلنی ناشناخته (27/0 درصد) شناسایی شد. از بین قارچ های جدا شده گونه های آسپرژیلوس (45/9 درصد)، گونه های فوزاریوم (78/7 درصد)، گونه های کلادوسپوریوم (35/6 درصد)، آسپرژیلوس نایجر (11/6 درصد)، رودوترولا روبرا (98/5 درصد)، آسپرژیلوس فلاووس (98/5 درصد)، گونه های پنیسیلیوم (84/5 درصد)، آلترناریا آلترناتا (28/5 درصد)، کاندیدا آلبیکنس (28/5 درصد) و سایر گونه های کاندیدا (14/5 درصد) بترتیب بیشترین فراوانی را داشتند و 60/37 درصد سایر گونه های قارچی بودند. هیچکدام از کلادوسپوریوم های جدا شده توانایی هیدرولیز ژلاتین 12 درصد را نداشته، لذا بیماریزا نبودند. از بین آسپرژیلوس های جدا شده 2 مورد (65/4 درصد) توانایی تولید آفلاتوکسین را دارا بودند.