اثرات دوره های مختلف محدودیت پروتئینی و تغذیه مجدد بر شاخص های رشد، بازماندگی و ترکیب بدن بچه ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio)

Abstract

در تحقیق حاضر اثرات دوره های مختلف محدودیت پروتئینی و تغذیه مجدد طی مدت 8 هفته بر عملکرد رشد و ترکیبات بیوشیمیایی بدن بچه­ماهی کپور معمولی (<em>Cyprinus carpio</em>) مورد مطالعه قرار گرفت. بچه­ماهیان کپور با میانگین وزن اولیه 7/0±09/20 گرم در هفت گروه آزمایشی تحت تیمارهای غذایی قرار گرفتند و هر گروه دارای سه تکرار بود. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار A: هشت هفته غذادهی با جیره حاوی 32 درصد پروتئین (گروه شاهد)، تیمار B: یک هفته محدودیت پروتئینی + هفت هفته غذادهی، تیمار C: دو هفته محدودیت پروتئینی + شش هفته غذادهی، تیمار D: سه هفته محدودیت پروتئینی + پنج هفته غذادهی، تیمار E: چهار هفته محدودیت پروتئینی + چهار هفته غذادهی، تیمار F: به‌صورت یک هفته در میان محدودیت پروتئینی و غذادهی، تیمار G: یک هفته محدودیت پروتئینی + 3 هفته غذادهی مجددا یک هفته محدودیت پروتئینی + 3 هفته غذادهی. در طی دوره محدودیت از جیره حاوی 16 درصد پروتئین به­عنوان جیره غذایی محدودیت پروتئینی استفاده شد. بیشترین مقدار وزن نهایی، افزایش وزن بدن، درصد افزایش وزن بدن، کارایی تبدیل غذایی و نرخ رشد ویژه در تیمار C و کمترین مقدار آن­ها در تیمار E مشاهده شد. بهترین ضریب تبدیل غذا نیز مربوط به تیمار C بود، که تفاوت مشخصی با تیمارهای D و E داشت (05/0p<). بالاترین میزان کارایی تبدیل پروتئین نیز در تیمار F مشاهده شد (16/0±41/2)، که تفاوت معنی‌داری با تیمارهای CوG نشان نداد (05/0<p)، ولی با سایر تیمارها تفاوت معنی‌داری نشان داد (05/0p<). هیچ‌کدام از تیمارها ازنظر خاکستر لاشه باهم تفاوت معنی­داری نشان ندادند (05/0<p). بیشترین مقدار رطوبت لاشه در تیمار E مشاهده شد که با تیمارهای F و G تفاوت معنی‌داری نداشت (05/0p>)، اما با سایر تیمارها تفاوت معنی‌دار نشان داد (05/0p<). همچنین بیشترین مقدار پروتئین و چربی لاشه در تیمارهای D و F مشاهده شدند. در نهایت می­توان نتیجه گرفت که هر چه طول زمانی دوره‌های محدودیت پروتئینی بیشتر شود، توان ماهی در جبران کاهش رشد، کمتر خواهد شد اما هرچه طول دوره محدودیت پروتئینی کمتر باشد، ماهی بهتر می‌تواند کمبود رشد خود را جبران نماید.