حدیث دوست

Abstract

مرگ چنین خواجه نه کاری است خُرد<br />یاری نازنین، مصاحبی دل‌نشین، همکاری متین و خدمت‌گزاری امین، چه غریبانه و بی‌هنگام از میان ما رفت و همه را در بهت و حیرت و ناباوری فروبرد و داغی گران بر دل‌ها نهاد. او کسوت خاکی بر زمین نهاد و مرغ روحش به آسمان‌ها پر کشید و آن‌ها که از محضر پرفیضش محروم شده‌اند، باکمال تأسف می‌دانند که آب‌ رفته به جوی ناید باز<br />وقتی با دوستان از مراسم خاک‌سپاری مهندس فریبرز عیوض ملایری بازمی‌گشتیم و موج اندوه را در چهره‌ی تک‌تک یاران و دوست‌دارنش می‌دیدم، خطاب به او که همچنان حاضر و ناظر بود، از زبان خواجه‌ی شیراز می‌گفتم:<br />ز گریه‌ی مردم چشمم نشسته در خون است<br /> ببین که در طلبت حال مردمان چون است<br />چو شوربختی برای من که اینک باید دریغاگوی او باشم و در فقدانش اشک حسرت بریزم و ساحت حضورش را ازدست‌رفته بیابم و رفیقی شفیق را که عطر حضورش همچنان در فضا پراکنده است، در کنار خود نیابم و ناچار از گلاب بوی گل را بجویم.<br /> چون‌که گل رفت و گلستان شد خراب<br /> بوی گل را از که جوییم از گلاب<br />قطعاً منظور حقیر از گلاب همان آثار معنوی اوست که آینه تمام نمای ایده‌ها و افکار اوست که باید فریبرز را در لابه‌لای آن‌ها جست‌وجو کرد. در لابه‌لای سرمقاله‌ها، نوشته‌ها، پیامک‌ها و دل‌نوشته‌های فیس‌بوکی یا تلگرامیِ او که به مناسبت‌های مختلف برای دوستان و نزدیکان ارسال می‌کرد و مهر و عشق و علاقه‌اش را بدین‌وسیله بروز می‌داد.<br />اکنون هنگام آن است که به قول بیهقی “لختی قلم را بر او بگریانم" و خلأ حضورش را با بیان مناقب و فضائل او سرشار سازم.<br /> یک ‌دهان خواهم به پهنای فلک<br /> تا بگویم وصف آن رشک ملک<br />می‌خواهم با این بضاعت مزجاة تا حدی که در این مختصر می‌گنجد از منش، روش، دانش و بینش فریبرز سخن بگویم تا ارجمندی آن انسان فرهیخته و حقی که بر گردنِ دوستان و به‌ویژه اهالی صنعت تایر دارد، برای آن‌ها که شناخت چندانی از وی ندارند، روشن شود تا بدانند چه گوهری گران‌بها را از کف داده‌ایم و اگر از عهده‌ی این مهم برنیامدم، قصور از من نیست که کوزه‌ی فهم امثال من در حدی که گنجایش دارد، از دریا آب برمی‌گیرد و به قول قدیمی‌ها “هرکس به‌اندازه‌ی لول‌هنگش آب برمی‌دارد."<br />..........