مطالعه بیوشیمیایی اثرات قلبی سم عقرب مزوبوتوس اوپئوس و نقش آنتی ونوم و کارودیلول در رت

Abstract

عقرب مزوبوتوس اوپئوس یک گونه عقرب بومی در جنوب غربی ایران بوده که مسئولیت اکثر موارد ناشی از عقرب­گزیدگی در استان خوزستان را بر عهده دارد. به منظور انجام این تحقیق، تعداد 75 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به 5 گروه مساوی تقسیم شدند. گروه 1 (کنترل)؛ گروه 2: سم عقرب را به میزان mg/kg/ip 1 دریافت نمود. گروه 3: علاوه بر سم، 5/0 میلی­لیتر آنتی­ونوم را از طریق داخل عضلانی، 30 دقیقه پس از تجویز سم دریافت نمود. گروه 4: علاوه بر سم، کارودیلول را به میزان mg/kg/ip 5 را 30 دقیقه پس از تجویز سم دریافت نمود. گروه 5: سم + 5/0 میلی­لیتر آنتی­ونوم + mg/kg/ip 5 کارودیلول را 30 دقیقه پس تجویز سم دریافت نمود. نمونه­های خون از طریق داخل قلبی در ساعت­های 8 ، 24 و 48 پس از تزریق از رت­های بیهوش شده اخذ شد. پلاسمای هپارینه برای اندازه­گیری شاخص­های بیوشیمیایی مرتبط با قلب از جمله فعالیت آنزیم­هایCPK-MB ، LDH و AST و همچنین مقادیر تروپونین-I با روش­های متداول آزمایشگاهی اندازه­گیری شد. نتایج نشان داد که فعالیت آنزیم­های CPK-MB، LDH، AST و همچنین تروپونین I به عنوان یک شاخص اختصاصی صدمات قلبی در زمان­های مختلف به دنبال تزریق سم در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافته است. اگرچه تجویز آنتی­ونوم به دنبال تزریق سم در زمان­های مختلف، فعالیت این آنزیم­ها و همچنین میزان تروپونین-I را کاهش داد، اما سطح این شاخص­ها در برخی زمان­ها بالاتر از گروه کنترل بود. تجویز کارودیلول به تنهایی تأثیر معنی­داری در کاهش شاخص­های فوق نداشت. در همین حال، ترکیب کارودیلول و آنتی­ونوم نتایج مشابهی با گروه آنتی­ونوم به تنهایی داشت. البته این نتیجه ممکن است با دوز کارودیلول و دفعات استفاده از آن مرتبط باشد.